الميزان فرموده : ممكن است اين آيات از سه آيهء قبلى از لحاظ زمان نزول مختلف باشند . ناگفته نماند : اين آيات به مكى و مدنى بودن شباهت دارند .
در اينجا سه وصف از اوصاف رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله بيان شده است اول شاهد بودن بر اعمال امت خود در روز قيامت كه در ذيل آيهء صد و چهل سه از سورهء بقره و چهل يك از سورهء نساء گذشت ، بايد دانست كه پيامبر و امامان عليهم السّلام شهادت را در دنيا متحمل مىشوند و در آخرت ادا مىنمايند در كافى كتاب الحجة « باب عرض الاعمال على النبى و الأئمة » رواياتى نقل شده كه اعمال بندگان بر آنها عليهم السّلام عرضه مىشوند و آنها اعمال را مىدانند .
دوم و سوم : مبشر و نذير كه آن حضرت به نيكوكاران مژدهء سعادت و بهشت و به بدكاران وعدهء عذاب و شقاوت مىدهد .
در علل الشرائع باب صد و شش از آن حضرت در ضمن خبرى نقل شده كه فرمود :
اما النذير فانى انذر بالنار من عصانى و اما ابشّر فانى البشر بالجنة من اطاعنى » .
46 -
وَ داعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَ سِراجاً مُنِيراً
.
قيد « باذنه » براى آنست كه آن حضرت در دعوت به خدا استقلال ندارد و نيز اين دعوت توأم با نبوت و بعثت است . آن حضرت چراغ نور افشان است كه به وسيله هدايت ابتدا قلوب و سپس جوامع بشرى را نورانى مىكند .
47 -
وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ بِأَنَّ لَهُمْ مِنَ اللَّهِ فَضْلًا كَبِيراً
.
مصداقى است از مبشر بودن آن حضرت ، فضل آنست كه بدون استحقاق به طرف داده شود اين آيه حكايت از تفضل بزرگ خدا نسبت به مؤمنان دارد كه در وصف نگنجد ، نظير :
فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ
سجده / 17 ، اين فصل در آخرت به طور كامل ، قابل پياده شدن است گر چه به دنيا