در صافى از كافى از امام صادق عليه السّلام نقل شده :
« ليس قوم ائتموا به امام في الدنيا الا جاء يوم القيامة يلعنهم و يلعنونه الا انتم و من كان على مثل حالكم »
اين جريان از آيهء احزاب كه گذشت استفاده مىشود ، در آيات ديگر نيز هست .
26 -
فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ وَ قالَ إِنِّي مُهاجِرٌ إِلى رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
.
لوط خواهرزاده آن حضرت بود كه به وى ايمان آورد ، آن حضرت چون ديد بابل ديگر جاى ماندن نيست تصميم به هجرت گرفت و به فلسطين هجرت فرمود در سورهء صافات آمده است
فَأَرادُوا بِهِ كَيْداً فَجَعَلْناهُمُ الْأَسْفَلِينَ وَ قالَ إِنِّي ذاهِبٌ إِلى رَبِّي سَيَهْدِينِ
/ 99 ، هجرت به سوى پروردگار مجاز عقلى است .
يعنى به محلى هجرت مىكنم كه در عبادت پروردگارم كسى مزاحم من نشود على هذا فاعل « قال » ابراهيم است نه لوط ، گر چه او نيز با ابراهيم هجرت كرد ، خدا عزيز است هجرت كنندهء به سوى خود را ذليل نمىكند ، حكيم است حكمتش مقتضى آنست كه قصد كنندهء خود را ضايع نگرداند ، طبرسى رحمه اللَّه فرمايد « عزيز لا يذل من نصره حكيم لا يضيع من حفظه » .
27 -
وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ جَعَلْنا فِي ذُرِّيَّتِهِ النُّبُوَّةَ وَ الْكِتابَ وَ آتَيْناهُ أَجْرَهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ
.
اين آيه نتيجهء عزيز و حكيم بودن خداست كه آن حضرت را بعد از مهاجرت ضايع و ذليل نكرد .
از آيه
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي وَهَبَ لِي عَلَى الْكِبَرِ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ . . .
ابراهيم / 39 به نظر مىآيد كه هر دو پسرش اسماعيل و اسحق بعد از هجرت از بابل به دنيا آمدهاند ولى ولادت اسحق بعد از هجرت يقينى است چون در سورهء مريم آمده :
فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَ ما يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ . . .
/ 49 .