عَلى ما رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِيمَةِ الْأَنْعامِ
در مجمع فرموده « على ذبح ما رزقهم » يعنى : نام خدا را ذكر كنند بر ذبح آنچه از چهار پايان به آنها روزى داده است بنا بر اين ، منظور از
يَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِي أَيَّامٍ مَعْلُوماتٍ
ذكر خدا به وقت ذبح قربانى است كه مشركان نام خدايان خود را ذكر مىكردند در اين صورت از آيه فهميده مىشود كه ذبح قربانى در همهء ايام تشرين جايز است .
در مجمع البيان و جوامع الجامع فرموده : اين ايام مخصوص ذبح قربانى است ، در تحرير الوسيله فرموده : احتياط آنست كه ذبح قربانى از روز عيد به تأخير نيافتد و اگر به سبب عذرى يا بدون عذر تأخير كرد احوط آنست كه در ايّام تشرين ذبح كند .
ممكن است گفته شود :
عَلى ما رَزَقَهُمْ
در جاى علّت واقع شده يعنى خدا را بدين جهت ياد كنند چنان كه از حضرت صادق عليه السّلام نقل شده كه فرموده : مراد از آن ، تكبير است بعد پانزده نماز كه اولش از ظهر عيد قربان است بدين عبارت
« اللَّه اكبر ، لا إله الا اللَّه و اللَّه اكبر ، اللَّه اكبر و للَّه الحمد ، اللَّه اكبر على ما هدانا و الحمد للَّه على ما ابلانا و اللَّه اكبر على ما رزقنا بهيمة الانعام » ( مجمع البيان ) .
ظهور
فَكُلُوا مِنْها وَ أَطْعِمُوا . . .
حاكى است كه خوردن و اطعام گوشت قربانى واجب است ، قيد فقير روشن مىكند : منظور از « بأس » گرفتارى است كه فقير باشد نه هر گرفتار .
29 -
ثُمَّ لْيَقْضُوا تَفَثَهُمْ وَ لْيُوفُوا نُذُورَهُمْ وَ لْيَطَّوَّفُوا بِالْبَيْتِ الْعَتِيقِ
احكام ديگرى است كه : سپس چرك و آلودگى خود را زايل كنند ، به نذرى كه دارند وفا نمايند و آن گاه كعبهء محترم را طواف نمايند .
الميزان فرموده : قضاء تفث آنست كه آنچه به وسيله احرام عارض شده از بين ببرد مانند گرفتن ناخن ، كوتاه كردن مو و نحو آن . و آن كنايه از خروج