93 و 94 -
قُلْ رَبِّ إِمَّا تُرِيَنِّي ما يُوعَدُونَ . رَبِّ فَلا تَجْعَلْنِي فِي الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
.
دستورى است از جانب خدا كه آن حضرت از خدا بخواهد و بگويد :
خدا را اگر مرا زنده نگهدارى و عذابى را كه به مشركان وعده دادهاى به من بنمايانى مرا از قوم ظالم قرار مده كه من نيز مشمول عذاب گردم « اما » ان شرطيه با « ما » است .
95 -
وَ إِنَّا عَلى أَنْ نُرِيَكَ ما نَعِدُهُمْ لَقادِرُونَ
.
يعنى ما قدرت داريم عذاب آنها را به تو نشان دهيم و تو را از آن بر كنار گردانيم چنان كه در جنگ « بدر » و امثال آن چنين شد .
96 -
ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ السَّيِّئَةَ نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَصِفُونَ
.
اشاره است نسبت به رفتار آن حضرت با كفار « السيئة » مفعول « ادفع » است يعنى سيئه و آزارى كه از آنها به تو مىرسد با بهترين راه دفع و مقابله كن ، مانند خوبى و احسان در مقابل بدى و يا مانند اغماض و ناديده گرفتن .
نَحْنُ أَعْلَمُ . . .
تعليل صدر آيه و تسليت به آن حضرت است كه رفتار نيكو داشته باش ما به كار آنها دانائيم از چنگ ما فرار نتوانند كرد .
97 و 98 -
وَ قُلْ رَبِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزاتِ الشَّياطِينِ وَ أَعُوذُ بِكَ رَبِّ أَنْ يَحْضُرُونِ
.
در اين دو آيه دستور داده شده كه از وسوسههاى شياطين و از اينكه در نزد او حاضر شوند ، به خدا پناه ببرد .
الميزان فرموده : در آيه ايهام هست كه شياطين نزد مشركان حاضر مىشوند در تفسير برهان از تفسير قمى در بيان همزات گفته است « ما يقع فى القلب من وسوسة الشياطين » .