از آيهء شريفه روشن است كه قوم نوح عليه السّلام به وجود خدا عقيده داشتهاند و گر نه در جواب
اعْبُدُوا اللَّهَ
مىگفتند : ما به وجود خدا عقيده نداريم چطور ما را به عبادت او دعوت مىكنيد ، پس نزاع ما بين نوع و آنها فقط در سرپرستش خدا بود ، پرستش كه معناى عام آن گفته شد .
أَ فَلا تَتَّقُونَ
يعنى از اينكه غير خدا را پرستش مىكنيد نمىترسيد ؟
24 -
فَقالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ ما هذا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُرِيدُ أَنْ يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَأَنْزَلَ مَلائِكَةً ما سَمِعْنا بِهذا فِي آبائِنَا الْأَوَّلِينَ
اين آيه موضعگيرى اشراف قوم را در برابر دعوت نوح بيان مىكند ، در اين آيه چند مطلب هست .
اول : گويندهء اين سخن اشراف قوم نوح عليه السّلام بودند كه دعوت توحيدى نوح منافع آنها را به خطر مىانداخت و ديگر نمىتوانستند ضعفا را به بندگى خود دركشند آرى هميشه مخالف دعوت پيامبران اين گونه « مترف » و عياشان و طاغيان خودكامه بودهاند :
وَ ما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَذِيرٍ إِلَّا قالَ مُتْرَفُوها إِنَّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ كافِرُونَ
سبأ / 34 .
دوم : اشراف قوم اين را براى مردم مىگفتند تا آنها را از قبول دعوت بازدارند .
سوم : آن ناكسان ، ارزشهاى والاى انسانى را ناديده گرفته و به مردم مىگفتند
ما هذا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ
آرى انبيا يك بشر هستند امّا « بشر كيف بشر » كه خدا دربارهء آنها فرموده :
اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ
انعام / 124 .
چهارم و پنجم : براى بيشتر فريفتن مردم مىگفتند : اگر خدا مىخواست ملائكه مىفرستاد نه بشر ، وانگهى چيز نوظهورى است در پدران گذشته چنين چيزى سراغ نداريم كه بشر نمايندهء خدا باشد و گويد :
اعْبُدُوا اللَّهَ . . .
.