مىبايست باشد لذا لفظ اضرب به طور مجاز عقلى آمده است ، تقدير آن : « اضرب البحر ليكون لهم طريقا » است .
امّا
لا تَخافُ دَرَكاً وَ لا تَخْشى
تأمين است براى موسى ، يعنى نه از رسيدن فرعون و گرفتار شدن به دست او بترس و نه از غرق شدن در دريا ، بعضىها آن را « لا تخف خواندهاند .
78 -
فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُودِهِ فَغَشِيَهُمْ مِنَ الْيَمِّ ما غَشِيَهُمْ
.
منظور از
ما غَشِيَهُمْ
آب دريا است ، آمدن « ما » نظير
ما تِلْكَ بِيَمِينِكَ
است و مىرساند كه حقيقت و ماهيت هر شيء آنست كه خدا بخواهد ، اگر خدا بخواهد آب باشد آب مىشود و اگر خدا بخواهد سنگ باشد ، سنگ مىشود ، آبى كه فرعونيان را غرق كرد و در خود فرو برد چند لحظه قبل از آن سنگ بود ، سپس با خواست خدا آب شد .
79 -
وَ أَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهُ وَ ما هَدى
نتيجه كار است ، يعنى فرعون در اثر پيشوايى باطل و غلط ، قوم خويش را گمراه و شقى نمود و به راه سعادت هدايت نكرد ، آرى اين است پايان طاغوت پرستى .