نحل / 2 اين آيه روشن است در اينكه با ملائكه روحى به پيامبران نازل مىشود .
2 -
يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ لِيُنْذِرَ يَوْمَ التَّلاقِ
غافر / 15 ، اين آيه نيز دلالت دارد كه روحى از جانب خدا بر پيامبران القاء مىشود .
3 -
وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ وَ لَا الْإِيمانُ . . .
شورى / 52 به قرينه آيات قبلى منظور از « اوحينا » القاء كردن و فرستادن است ، اين آيه روشن است كه روحى بر آن حضرت القاء شده است .
آيا مراد از اين روح يك حالت و انبساط است كه در پيامبران به وجود مىآيد يا يك روح مستقلى است كه از جانب خدا القاء مىشود ؟ ظهور آيات در مستقل بودن است ، على هذا پيامبران يك روح ديگرى بالاتر از روح انسانى دارند چنان كه در روايات آمده : آن روح با پيامبران و اوصياء آنهاست و از آنها جدا نمىشود ، آنها را بينش مىدهد و از اشتباه حفظ مىكند .
تفسير برهان ذيل آيه 2 نحل ، در روايت زراره و حمران از امام باقر و امام صادق صلوات اللَّه عليها آمده : « . . . فانما الروح خلق من خلقه له بصر و قوة و تأييد يجعله فى قلوب الرسل و المؤمنين » ( تفسير عياشى ) پس اين روح حالت و عرض نيست بلكه جوهر است و مستقل .
4 -
وَ آتَيْنا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّناتِ وَ أَيَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ
بقره / 87 و 253
إِذْ أَيَّدْتُكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ
مائده / 110 ، منظور از روح القدس ظاهرا همان روح نبوت است كه در آيات فوق گفته شد و شايد منظور جبرئيل و فرشته وحى باشد كه خواهد آمد ، در هر حال يك شىء مستقل است .
5 -
أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ . . .
فتح / مجادله