عذاب و آتش است . عامل چنين روش دوستى لذات دنيا است .
فَالْيَوْمَ نَنْساهُمْ كَما نَسُوا لِقاءَ يَوْمِهِمْ هذا وَ ما كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ
لفظ « و ما » عطف است بر « كما » ، منظور از نسيان در هر دو مورد بىاعتنايى است يعنى : امروز ما به آنها بىاعتنا مىشويم چنان كه به ديدار اين روز بىاعتنا شدند و چنان كه آيات ما را دانسته تكذيب كردند ، بهر حال « كما » در جاى علت است يعنى علت عذاب همان بىاعتنايى و انكار است ، ناگفته نماند : دين را لهو و لعب شمردن همان بىاعتنايى و نسيان است .
نكتهها
اعراف و اهل اعراف : دانستيم كه ميان اهل بهشت و اهل جهنم حائلى است و در بلنديهاى آن مردانى خواهند بود ، دقت در آيات گذشته نشان مىدهد كه آنها انبيا و اوصيا هستند ، زيرا كه خوانديم آنها همهء اهل محشر را با علامتشان مىشناسند و خطاب به اهل بهشت مىگويند :
سلام بر شما و خطاب به رؤساء كفار و پيشوايان ستمگر گويند مال و مقام شما را نجات نداد . . . و آن وقت به اهل بهشت دستور مىدهند كه وارد بهشت شويد ، اين مىرساند كه آنها از سوى خدا اجازه سخن گفتن را دارند و مصداق
لا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ قالَ صَواباً
هستند ، آنها نظير اين سخنان را در دنيا نيز به مؤمن و كافر مىگفتند .
در مجمع البيان از امام باقر عليه السّلام نقل شده : آنها آل محمد مىباشند ، وارد بهشت نمىشوند مگر كسى كه آنها را بشناسد و آنها او را بشناسند و داخل آتش نمىشود مگر كسى كه آنها را انكار كند و آنها او را انكار كنند
« هم آل محمد لا يدخل الجنة الا من عرفهم و عرفوه و لا يدخل النار الا من انكرهم و انكروه »
اين روايت در تفسير عياشى نيز آمده است .