مىتواند يك زن بگيرد « 1 » . مىگويند در مدينه و با آمد ، مسلمانى كه دو زنش در آن و با مردند قرعه انداخت كه كدام را پيش از ديگرى دفن كند .
ذلِكَ أَدْنى أَلَّا تَعُولُوا
يعنى اكتفاء بيك زن يا اكتفاء به كنيزى كه داريد بعدم احجاف نزديكتر است و راهى است كه مىتوانيد به آن متوسل شويد . بعضىها با توسل بآيهء 129 از همين سوره
وَ لَنْ تَسْتَطِيعُوا أَنْ تَعْدِلُوا بَيْنَ النِّساءِ
گفتهاند در اسلام بيشتر از يك زن جايز نيست ولى جواب آن ذيل آيهء مذكور خواهد آمد .
4 -
وَ آتُوا النِّساءَ صَدُقاتِهِنَّ نِحْلَةً
لفظ « نحلة » نشان مىدهد كه مهريه عطيهاى است از جانب شوهر براى احترام و بزرگداشت زن كه با اين عمل صدق علاقهء خود را به زن اثبات مىكند نه اينكه زن متاع است و مهريه قيمت او .
فَإِنْ طِبْنَ لَكُمْ عَنْ شَيْءٍ مِنْهُ نَفْساً فَكُلُوهُ هَنِيئاً مَرِيئاً
.
يعنى : اگر چيزى از آن را برضاى خاطر بشما واگذاشتند ، راحت و گوارا بخوريد ظاهرا اين براى رفع شبههاى است كه روايت شده : مردم گناه مىدانستند از صداقى كه بزن دادهاند چيزى از زن قبول كنند « 2 » .
5 -
وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِياماً
.
اين آيه مىگويد : كه اموال مايهء قوام زندگى است و زندگى بر آنها استوار است و اموال بايد در دست عقلا باشد ، مال سفيهان اعم از يتيمى كه بسن بلوغ رسيده ولى سفيه است يا غير او ، بايد در دست ولى آنها باشد ، نسبت اموال باولياء با آنكه از آن سفيهان است به اين جهت است كه حق تصرف با آنهاست .
از امام صادق صلوات اللَّه عليه منقول است كه سفهاء را بر يتيمانى تطبيق
هامش
( 1 ) كلمهء « ما ملكت » مفعل فعل محذوفى است مثل « اقتصروا على ما ملكت ايمانكم »
( 2 ) از تفسير صافى .