از آيات هست كه عمل صالح و تقوى آثار گناهان را از بين مىبرد
وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ يَعْمَلْ صالِحاً يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئاتِهِ
تغابن / 9 گويند مراد از ذنوب كبائر و مراد از سيئات گناهان صغيره است ، المنار ذنوب را گناه ما بين خدا و خلق و سيئات را حقوق الناس گفته است
وَ تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ
كنايه از هميشه مسلمان بودن است
وَ لا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ
.
194 -
رَبَّنا وَ آتِنا ما وَعَدْتَنا عَلى رُسُلِكَ وَ لا تُخْزِنا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّكَ لا تُخْلِفُ الْمِيعادَ
.
وعدهء خدا بواسطه رسولان ، سعادت دنيا و آخرت است
مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
نحل / 97 ولى به نظر مىآيد مراد از
ما وَعَدْتَنا
بهشت باشد چنان كه از « لا تخزنا » نجات از آتش است
إِنَّكَ لا تُخْلِفُ الْمِيعادَ
راجع بهر دو فقره مىباشد .
نكتهها
ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا
. . . . فَقِنا عَذابَ النَّارِ
در چندين مورد از قرآن نظير آيهء
أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ
روشن شده كه اگر آخرت و حشر و نشر و كيفر و پاداش نبود ، خلقت ناقص و عبث بود . در اينجا نيز بدنبال نفى باطل بودن خلقت ، آمده پس ما را از آتش نجات بده توضيح اينكه : نيكان و بدان در اين دنيا . بمجازات پاداش نمىرسند مگر كمى و يا اصلا محسوس نمىشود ، اگر در پى دنيا آخرت نبود مسئلهء مبارزات ، قيامها ، حق و ناحق ، پاك و ناپاك ، عدالت و ستم ، فداكارى و فساد و . . . لغو و باطل مىگرديد و خلقت حتما ناقص و باطل مىشد و آن بر خداى حكيم محال است ولى وجود آخرت جوابگوى همهء اين مشكلات است مثلا علىها ، ابو ذرها و خمينىها بگفته خدا عمل مىكنند