وَ أَقِيمُوا الشَّهادَةَ لِلَّهِ
شهود ملاحظهء طرفين زوج يا زوجه را بواسطه خويشاوندى يا دوستى نكنند و بر خلاف واقع شهادت ندهند شهادت آنها للَّه و في اللَّه و قربة الى اللَّه بر طبق حق و واقع شهادت دهند .
ذلِكُمْ يُوعَظُ بِهِ
اين نحو متعظ ميشوند كسانى كه :
مَنْ كانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ
زيرا كسى كه ايمان به خدا ندارد به هيچ موعظهء متعظ نميشود و كسى كه ايمان بآخرت ندارد از شهادت دروغ پروا ندارد .
وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً
در هيچ همى و غمى و بلائى و مصيبتى در نميماند و راه نجات خداوند بر او قرار ميدهد و از هموم و غموم بيرون ميرود شرطش تقواى از مخالفت امر الهى و عمل بدستورات اوست .
[ سوره الطلاق ( 65 ) : آيه 3 ]
وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْراً ( 3 )
و كسى كه توكل كند بر خداى متعال پس او را بس است محققا خدا كار او را بپايان مىرساند بتحقيق خداى متعال از براى هر چيزى مقدار و حدى قرار داده .
كلام در اين آيهء شريفه در چند جمله واقع مىشود :
وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ
روزى او از راههايى كه در مخيلهء او خطور نكرده خداوند ميدهد ولى اخبار داريم كه اين آيه منشأ اين نشود كه دست از كار و كسب بردارد بايد در مقام طلب بر آيد خدا كاسب را دوست ميدارد
( الكاسب حبيب اللَّه ) .
جملهء اولى اين كه : كارهاى الهى تمام از روى حكمت است لغو و قبيح از او صادر نميشود كه معنى عدل است ( كل فعل منه جميل ) و عين صلاح است خواه بنده توكل داشته باشد يا نه بلى بسا بواسطهء توكل مصلحت تغيير پيدا مىكند چنانچه بسيارى از صفات انسانى و افعال عباد موجب تغيير مصالح و مفاسد مىشود مثل ايمان و كفر ظلم و احسان اطاعت و معصيت كه موجب رحمت و مغفرت و وفور نعمت و مثوبات اخروى مىشود ، يا مورث عذاب و بلا ، و عقوبات اخروى ميگردد توكل بنفع خود بنده تمام مىشود .
جملهء ثانيه : توكل از آثار توحيد افعالى است كسى كه معتقد باشد كه تمام امور