سورة الصف مدينة اربع عشر آية
[ سوره الصف ( 61 ) : آيه 1 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ( 1 )
امّا الكلام : در فضيلت آن از على بن بابويه از ابى بصير از حضرت باقر ( ع ) فرمود :
( من قرء سورة الصف و ادمن قراءتها فى فرائضه و نوافله صفه اللَّه مع ملائكته و انبيائه المرسلين انشاء اللَّه تعالى )
و در بعض اخبار دارد كه كسى كه اين سوره را قرائت كند حضرت عيسى ( ع ) بر او صلوات ميفرستد و استغفار مىكند مادامى كه حيات دارد و در آخرت رفيق او مىشود و در بعض اخبار است كه قرائت او در سفر باعث حفظ مىشود از طوارق سوء تا برگردد باهلش .
سَبَّحَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ
تسبيح مىكنند فقط از براى خداى متعال آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است و او است عزيز و حكيم ، امّا تسبيح مكرر گفته شد تنزيه حقّ است از جميع عيوب و نواقص و اين معنى سلب احتياج مىكند مطلقا . ازلا : وجودش ذاتى است احتياج بموجد ندارد و عين ذات است ماهيت ندارد كه احتياج بوجود داشته باشد تام فوق التمام صفاتش عين ذات است علم قدرت حيات زائد بر ذات نيست تا احتياج بعلم و قدرت و حيات و ساير صفات كماليه داشته باشد جهل و عجز و ساير صفات سلبيه در او نيست تا احتياج برفع آنها پيدا كند تركيب و اجزاء ندارد تا هر جزئى احتياج بجزء ديگر داشته باشد و مركّب احتياج بجميع اجزاء دارد و احتياج بمركّب بكسر دارد افعالش به مجرد اراده و مشيتش موجود مىشود احتياج بتصور و تصديق و عزم و جزم و حركت عضلات ندارد ، و بالجمله كلمهء سبحان اللَّه شامل جميع شئونات الهى مىشود بخلاف ممكن كه نيست صرف بوده و سر تا پا احتياج دارد احتياج بموجد و مبقى كه نگاه دارى كند او را و احتياج در جميع صفات كه به او داده شود و رفع عيوب