سورة المجادلة
[ سوره المجادلة ( 58 ) : آيه 1 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِي تُجادِلُكَ فِي زَوْجِها وَ تَشْتَكِي إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ يَسْمَعُ تَحاوُرَكُما إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ ( 1 )
اخبارى در فضيلت اين سوره نقل كردهاند لكن چون سند نداشت و به نظر هم بعيد ميآمد لذا از نقل آن خوددارى كرديم و كافيست براى ما فضائل و مناقب و مثوباتى كه بر نفس قرائت قرآن داريم .
قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِي تُجادِلُكَ فِي زَوْجِها
گفتند زنى شرفياب شد خدمت پيغمبر و شكايت از شوهر خود مىكرد نظر به اينكه در جاهليّت در نزد اهل حجاز مرسوم بود كه چون به عيال خود مشمئز مىشدند و متغيّر مىشدند ظهار مىكردند و ديگر اين زن را بر خود حرام مىدانستند حرام ابدى و هنوز حكم ظهار در شريعت مطهره نيامده بود شكايت اين زن اين بود كه شوهرم با من ظهار كرده و من از او اولادهايى دارم اگر بخواهم خودم متكفل آنها شوم تمكن ندارم اگر بخواهم به او واگذار نمايم بچهها ضايع مىشوند خدا مىفرمايد : خداوند شنيد قول آن زنى كه با شما مجادله مىكرد در امر شوهرش كه چه كند پيغمبر چون هنوز حكم ظهار نيامده بود فرمايشى نفرمود اين زن در پيشگاه احديت شكايت كرد و از خدا درخواست كرد كه تكليف مرا معين فرما .
وَ تَشْتَكِي إِلَى اللَّهِ
حضرت رسول شوهر او را خواست و فرمود اين حكم الهى نيست و اين زن بر تو حرام نمىشود كه مىفرمايد :
وَ اللَّهُ يَسْمَعُ تَحاوُرَكُما
يعنى گفتگوى شما را خداوند مىشنيد .
إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ
كه دو صفت از صفات ذاتيه است و مرجع آن به علم است كه عالم به مسموعات و مبصرات است سپس حكم ظهار آمد كه مىفرمايد :