حضرت ابراهيم عرض كرد :
وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِ الْمَوْتى قالَ أَ وَ لَمْ تُؤْمِنْ قالَ بَلى وَ لكِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِي
بقره آيه 262 نكته : در اين آيهء شريفه ميفرمايد انزل السكينة فى قلوب المؤمنين و در آيهء غار ميفرمايد :
إِذْ هُما فِي الْغارِ إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ
. . . الايه توبه 40 و نفرمود عليهما ، و از جمع بين اين دو آيه استكشاف مىشود كه صاحب او ايمان نداشته چنانچه در محلش بيان كردهايم رجوع كنيد .
لِيَزْدادُوا إِيماناً مَعَ إِيمانِهِمْ
يعنى مرتبه قوى ايمان پيدا كنند كه ثبات قدم باشد و تزلزل و اضطراب پيدا نكنند و از اين جمله هم استفاده مىشود كه كسانى كه فرار كردند يا در ميدان جنگ حاضر نشدند يا سستى كردند سكينه در قلب آنها نازل نشده چون ايمان نداشتند و جزو منافقين بودند .
وَ لِلَّهِ جُنُودُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
مراد مجرد ملائكه و جن و انس نيست كه مفسرين گفتند بلكه جميع موجودات عالم از حيوانات و نباتات و جمادات لشگر حق هستند و مأمور بامر او
« آب را ديدى كه با طوفان چه كرد * باد را ديدى كه با
عادان چه كرد »
بسا نمرود كذايى را مأمور مىشود يك پشه هلاكش كند ، طير ابابيل با اصحاب فيل چه كردند . صاعقه و صيحه و رجفه و خسف چه كردند ؟
وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً
بكل شىء .
جمله ذرّات زمين و آسمان * لشكر حقند گاه امتحان
حَكِيماً
تمام كارهاى او از روى حكمت و مصلحت است
وَ يُكَفِّرَ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ وَ كانَ ذلِكَ عِنْدَ اللَّهِ فَوْزاً عَظِيماً
اين انزال سكينه در قلوب مؤمنين براى اين است كه خداوند داخل مىكند مؤمنين و مؤمنات را بهشتهايى كه از پاى آنها نهرهايى جارى است و مخلد هستند در آن بهشتها و تكفير ميفرمايد سيئات آنها را و مىباشد اين موهبت در پيشگاه الهى فوز عظيمى .
از اين آيه استفاده مىشود كه ثبات ايمان و بقاء آن شرط است در دخول جنات و آمرزش گناهان و نجات از عذاب كه مكرر گفتهايم كه مجرد ايمان كافى نيست ثبات و بقاء ايمان كه تعبير بموافات مىكنند هم لازم است و الا اگر