فَالْيَوْمَ لا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً
يكى از اصول عقايد عدل است و مكرر بيان شده كه معناى عدل اينست كه محال است فعل قبيح و فعل لغو و ظلم از خداوند متعال صادر شود و معناى قبيح فعلى كه مفسده داشته باشد بدون مصلحت يا مفسده آن زائد و غالب بر مصلحت آن باشد و معناى لغو اينست كه فعلى كه نه مصلحت دارد و نه مفسده يا مصلحت و مفسدهء آن مساوى باشد كه آن دو را قبح صرف و قبيح مطلق ميگويند و اين دو را لغو صرف و لغو مطلق مىنامند و معناى ظلم اينست كه مستحق صاحب حق را حقش را اداء نكنند يا غير مستحق عذاب را عذاب كنند و اين عدل از اصول مذهب شيعه و معتزله است و اما اشاعره منكر عدل هستند چون منكر حسن و قبح عقلى هستند و توهم كردند كه عدليه قدرت خدا را محدود كردهاند با اينكه على كل شيء قدير لكن حسن و قبح عقلى را حتى حيوانات پست و اطفال رضيع هم تا اندازهاى درك ميكنند سگ را اگر لقمهء نانى يا استخوانى نزدش بيندازى دم ميجنباند و اگر سنگ و چوب بيندازى پارس مىكند طفل رضيع را اگر در صورتش تبسم كنى لب ميگشايد و اگر صورت در هم كشى گريه مىكند و اما قدرت الهى فرق است بين نتوانستن و بين نكردن معصومين را مىگوييم محال است از آنها معصيت حتى خيال معصيت صادر شود نه اينكه قدرت ندارند و الا فضيلتى نيست و مسلما ظلم از قبايح عقليه است .
وَ لا تُجْزَوْنَ إِلَّا ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
البته خداوند مؤمنين و صلحاء و اتقياء را جزاى نيك عطا ميفرمايد و هيچ عمل آنها را بى اجر نميگذارد و كفار و ظلمه و فساق را زائد بر استحقاق عذاب نميفرمايد و آيات شريفه و اخبار متواتره بتواتر معنوى در اين باب بسيار است و مكرر اشاره شده احتياج ببسط ندارد .
[ سوره يس ( 36 ) : آيه 55 ]
إِنَّ أَصْحابَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ فِي شُغُلٍ فاكِهُونَ ( 55 )
محققا اصحاب بهشت در آن روز در اشتغالاتى فرحناك و خوش گذرانى ميكنند .
إِنَّ أَصْحابَ الْجَنَّةِ
اصحاب بهشت فقط و فقط اهل ايمان هستند كه