و قوليست نه تكوينى زيرا تكوينى را انسان درك مىكند :
و فى كلّ شيء له آيه * تدلّ على انّه واحد
برگ درختان سبز در نظر هوشيار * هر ورقش دفتريست معرفت كردگار
و گفتند سنگريزه در كف مبارك پيغمبر تسبيح ميكرد ، معجزه تسبيح او نبود ، معجزه شنيدن صحابه تسبيح او را بود و اقرب از اين معنى اينكه اصل معناى سبّح صنعتى كه موجب تعجّب باشد انسان تسبيح صانع آن را مىكند چنانچه هر امر غريبى را مشاهده كند و تعجّب كند ميگويد سبحان اللَّه چنانچه مىفرمايد
سُبْحانَكَ هذا بُهْتانٌ عَظِيمٌ
نور آيهء 16 يعنى آثار قدرتى كه خداوند در هر يك از اين كرات قرار داده مورث تعجّب است و بايد تسبيح حق نمود مثل آيهء شريفهء
سُبْحانَ الَّذِي أَسْرى بِعَبْدِهِ لَيْلًا مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى
اسراء آيهء 1 و در آخر همين سوره مىفرمايد
فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
.
[ سوره يس ( 36 ) : آيه 41 ]
وَ آيَةٌ لَهُمْ أَنَّا حَمَلْنا ذُرِّيَّتَهُمْ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ( 41 )
و يكى ديگر از آيات قدرت الهى براى بشر اين است كه حمل كرديم ذرّيّهء آنها را در كشتى كه مملوّ از جمعيت بود .
در كلمهء ذرّيّه اختلاف شديديست كه آيا مراد نساء هستند يا اطفال كه قوّهء مسافرت ندارند يا مراد نسل آتيهء آنها است يا مراد آباء آنها كه در كشتى نوح بودند . ( اقول ) ضمير هم در آيهء مراد خصوص موجودين وقت خطاب نيست چنان چه در آيات قبل هم مراد خصوص آنها نيست بلكه مراد جنس بشر است و چون نسل بشر از زمان آدم تا زمان نوح بسيار بودند كه از نسل آدم و شيث و ساير انبياء و اولادهاى ديگر اينها تمام ذرارى يكديگر بودند و شرطش طفوليّت و نسوه نيست الان ذرارى رسول اللَّه ( ص ) در روى زمين بسيار هستند و خصوص سادات هم نيست بلكه اكثر عوام هم از طرف امّهات خود يا امّهات آباء يا امّهات امّهات ذرارى رسول اللَّه هستند و در زمان نوح كرهء زمين را آب گرفت حتّى كوهها زير آب رفت اگر كشتى نوح نبود نسل بشر بلكه ساير حيوانات برّى از بين رفته بودند خداوند وحى فرستاد و حضرت نوح كشتى را ساخت و مؤمنين را در آن قرار داد و از هر حيوانى يك