وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنْبِكَ
مفسرين عامّه كه عصمت را در انبياء شرط نميدانند و نسبتهايى بانبياء ميدهند ميگويند گناهانى كه قبل از بعثت از او صادر شده مراد است بعضى آنها گفتند مراد صغائرى كه بعد از بعثت نموده چون جايز است از آنها صادر شود بعضى گفتند ترك اولى است چون
« حسنات الأبرار سيّئات المقرّبين »
است بعضى گفتند و لو هيچگونه معصيت و ترك اولى از او صادر نشده لكن خود را در پيشگاه الهى كوچك و حقير و ذليل ميداند لكن تمام اينها به نظر بعد از ثبوت عصمت كه حتّى ترك اولى از او صادر نشده در تمام عمر و در جميع شئون افضل از جميع انبياء و ملائكه و ما سوى اللَّه بوده مىگوييم مراد از ذنب آن نسبتهايى كه مشركين و كفّار بحضرتش ميدادند كه كذّاب و مفترى و مجنون و ساحرش ميدانستند حضرتش مغموم و مهموم بود و استغفارش اين بود كه در نظر آنها مكشوف شود كه اين نسبتهاى ناروا از نظر آنها بيرون رود ، و حقانيت او را درك كنند چنانچه پس از تشرّف آنها باسلام بر آنها معلوم شد كه ميفرمايد
يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْواجاً
.
وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ
شايد مراد صلوات خمس باشد « عشىّ من زوال الظهر الى العشاء و الإبكار صلوة الفجر » چنانچه ميفرمايد
أَقِمِ الصَّلاةَ لِدُلُوكِ الشَّمْسِ إِلى غَسَقِ اللَّيْلِ وَ قُرْآنَ الْفَجْرِ إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ كانَ مَشْهُوداً
اسراء آيهء 57 و ممكنست مراد دوام ذكر باشد چنانچه ميفرمايد
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا
- احزاب آيهء 41 و 42 -
[ سوره غافر ( 40 ) : آيه 56 ]
إِنَّ الَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطانٍ أَتاهُمْ إِنْ فِي صُدُورِهِمْ إِلاَّ كِبْرٌ ما هُمْ بِبالِغِيهِ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ ( 56 )
بدرستى كه كسانى كه مجادله ميكنند در آيات الهى بدون دليل و برهان و مدركى كه آمده باشد آنها را نيست در سينههاى آنها مگر كبر و نميرساند او آنها را بمقاصد خود پس شما پناه ببر به خداوند متعال محقّقا او سميع و بصير است .
إِنَّ الَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِ اللَّهِ
گفتيم مجادله دو قسم است : يك قسم