و آمد شما را انذار كننده .
انسان تا قبل از بلوغ و رشد معفو است لكن پس از بلوغ و رشد مكلف مىشود بايد بوظائف تكليف عمل كند و عذر پذيرفته نميشود .
وَ هُمْ يَصْطَرِخُونَ
صرخه و صراخ فرياد و داد است ولى اصطراخ از باب افتعال قبولى صرخه است ميخواهد فرياد زند ولى از شدت الم نميتواند لذا ناله ميكنند اينها ،
فِيها
در جهنم ناله ميزنند و ميگويند :
رَبَّنا أَخْرِجْنا
كه ما برگرديم به دنيا ،
نَعْمَلْ صالِحاً
ايمان ميآوريم و بوظائف دينى عمل ميكنيم .
غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ
از كفر و شرك و معاصى و طغيان و تعدى و ظلم و تجاوز .
أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُمْ ما يَتَذَكَّرُ فِيهِ
انسان اگر طالب حق باشد ميتواند در يك هفته هم تمام عقائد شرا تحصيل كند و هم تمام احكام و تكاليف لازمه خود را فرا بگيرد بلكه تحصيل عقائد و فرا گرفتن مسائل لازمه و تصحيح قرائت بايد قبل از تكليف باشد كه به مجرد بلوغ با ايمان باشد و بوظايف خود عمل كند اين جوانان امروزه فرداى قيامت هيچگونه عذرى نميتوانند بياورند كه ما چون امر تحصيل و كارهاى ادارى و بازار و كسب بما فرصت نميداده كه برويم عقائد خود را تكميل كنيم و قرائت خود را تصحيح كنيم و مسائل دين را فرا گيريم و بوظايف دينى عمل كنيم .
مَنْ تَذَكَّرَ
هر كه بخواهد متذكر شود و عيب بزرگتر اينكه بر فرض اينكه برگردند باز همين اشتغالات مانع مىشود چنانچه ميفرمايد
وَ لَوْ رُدُّوا لَعادُوا لِما نُهُوا عَنْهُ
( انعام آيهء 28 ) و اگر عذر بياوريد كه كسى نبود ما را متذكر كند جواب شما اينست .
وَ جاءَكُمُ النَّذِيرُ
انبياء اوصياء علماء در هر عصر و زمان بودند به آنها