عصات شيعه كه استحقاق عذاب دارند نواصب را فداى آنها عذاب مىكنند ( اشكال ) اين منافيست با آيهء شريفهء
وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى
انعام آيهء 164 ( جواب ) اين فدى بازاء ظلم است كه به شيعه كرده كه گناه مظلوم را بر ظالم بار ميكنند .
وَ فَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ
تعبير بعظمت براى اينست كه اين سنت شد و واجب تا قيامت كه در اعمال حج بازاء فرزند خداوند قربانى را واجب كرده و تا قربانى نشود از احرام بيرون نميآيد و ما احتياج بتوجيهات مفسرين نداريم كه بگويند از بهشت بوده يا قربانى هابيل بوده يا چون مخلوق بدون توليد بوده و بعضى گفتند مراد شهادت ابى عبد اللَّه است اينهم به نظر نميآيد زيرا ابى عبد اللَّه را خدا فداى اسمعيل نميكند و شاهد بر آنچه گفتيم آيهء بعد است كه ميفرمايد :
[ سوره الصافات ( 37 ) : آيه 108 ]
وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ ( 108 )
و گذارديم بر او در كسانى كه پس از او مى - آيند .
يعنى سنة سنيّه شد از ابراهيم براى ديگران كه در اسلام هم جارى شد كه بسيارى از سنن حج از ابراهيم است كه از آن جمله قربانيست .
وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ
ترك بمعنى واگذاردن است يعنى اين مسئله ذبح مخصوص بابراهيم نيست كه حكمش برداشته شود بلكه باقيست الى يوم القيمة و اين يك نوع لطفيست و تفضليست بر ابراهيم كه سنة او جارى باشد .
فِي الْآخِرِينَ
در كسانى كه پس از ابراهيم ميايند كه در بنى اسمعيل از زمان ابراهيم تا بعثت حضرت رسالت و پس از بعثت در اسلام تا قيامت باقى است و برداشته نشده و بايد در منى باشد ولى بعضى از جهال نظر به اينكه ميگويند كه اين گوسفندان آنجا فاسد و از بين ميروند و بعضى از مضلين آنها را اضلال كردند كه در منازل خود پس از مراجعت ذبح كنند و غافل از اينكه خداوند ميفرمايد
لَنْ يَنالَ اللَّهَ لُحُومُها وَ لا دِماؤُها وَ لكِنْ يَنالُهُ التَّقْوى مِنْكُمْ
حج 38 و غافل از اينكه تا ذبح نكنند نميتوانند تقصير كنند يعنى سر بتراشند و از