مرادى را شقيق عاقر ناقه صالح فرموده و مناسبتش اينكه اين مرادى هم براى تزويج به بنت اشعث قطامه امير المؤمنين را ضربت زد و صديقه طاهره ياد از ناقه و فصيل كرد مناسب با آنچه در اعراف گفتيم و ابى عبد اللَّه ( ع ) در شهادت طفل شيرخوار ياد فرمود مناسب با آنچه در سوره هود گفتيم و حضرت هادى ياد فرمود مناسب اينكه متوكل سه روز بيشتر نشد كه او را قطعه قطعه كردند .
(
فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ )
اين ندامت بعد از ظهور عذاب بود و پشيمانى از اينكه عذاب نازل شده مثل پشيمانى فرعون نه از جهت اينكه ايمان بياورند .
[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيه 158 ]
فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ( 158 )
پس گرفت اينها را عذاب الهى محققا در اين عذاب هر آينه آيه و دليل است بر نتيجه مخالفت انبياء و نيستند اكثر كفار و مشركين كه ايمان آورده باشند و ايمان بياورند .
در اين آيه تعبير به عذاب فرموده در سوره اعراف تعبير برجفة كه لرزيدن باشد فرموده در سوره هود تعبير بصيحه فرموده در سوره فصلت تعبير بصاعقه فرموده
فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُلْ أَنْذَرْتُكُمْ صاعِقَةً مِثْلَ صاعِقَةِ عادٍ وَ ثَمُودَ
( آيه 12 ) و كلمه عذاب در اين آيه
فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ
شامل جميع آنها مىشود و جميع آنها ممكن است كه صيحه يا صيحه ملك بوده يا صيحهء رعد ، به اندازهاى كه لرزه به اندام آنها يا به زمين افتاد كه رجفه باشد و صاعقه برق بود كه پس از رعد آتش خارج مىشود و بهر جا رسيد فورا ميسوزاند زيرا آتش خالص است و لذا سريع الخمود است .
(
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً )
ممكن است اشاره باشد بجميع قضاياى صالح از اخراج ناقه و فصيل و خصوصيات آن كه ذكر شد و به نزول عذاب بر مخالفت انبياء و ممكن است اشاره باشد بخصوص عذاب .
( وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ )
كه ابدا پند و اندرز و تبشير و معجزه به آنها تأثير ندارد .
[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيه 159 ]
وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ( 159 )
تفسيرش گذشت .
[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيه 160 ]
كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ ( 160 )
تكذيب كردند قوم لوط پيغمبران را .