فرمود به كلى بنا را منهدم كرد ، سپس حضرت فرمود
« ان لكل بناء يبنى و بال على صاحبه يوم القيامة الا ما لا بد منه »
و اين موضوع نه اختصاص به بناء داشته باشد ، كليه امور دنيوى از مال و منال و ثروت و سائر لذائذ دنيوى به مقدار احتياج ، آن هم از طريق حلال مانعى ندارد و ما زاد آن اسباب و بال مىشود در آخرت . انسان بايد در امور دنيا به اندازه رفع حاجت كوشش كند و بقيه عمر خود را صرف آخرت نمايد نه اينكه آخرت را به كلى فراموش كند و تمام هم خود را صرف دنيا كند و با هزار حسرت بگذارد و برود و فردا مورد باز پرسى شود و به بيان ديگرى اسراف و تبذير در شريعت مطهره حرام است و از كبائر است . اسراف زياده روى است و تبذير مصرف بى جا است .
[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيه 129 ]
وَ تَتَّخِذُونَ مَصانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ ( 129 )
و اتخاذ مىكنيد بناهايى به اميد و خيال اينكه هميشه در آنها سكونت پيدا مىكنيد .
از امير المؤمنين است فرمود :
« لدو للموت و ابنوا للخراب »
انسان از همان ساعت كه متولد مىشود رو به مرگ مىرود . هر چه از عمر بگذرد به مرگ نزديكتر مىشود و بناء از همان روزى كه ساخته مىشود رو به خرابى مىرود . هر چه بگذرد به خرابى نزديكتر مىشود مخصوصا امروز چه بناهاى محكم از سيمان و آجر و تير آهن و سنگ ساختمان ميكنند گويا هزار سال در دنيا زيست ميكنند كه اين عمارات براى آنها باقى بمانند اگر بگويى كه اينها براى فرزندان و اعقاب خود ساختمان ميكنند مىگوييم بدانيد كه در اعقاب شما اين عمارات دمده مىشود و طرز مد آن روز ساختمان ميكنند چنانچه عماراتى كه پدران شما ساختهاند در هم ميكوبيد و بمد امروز بناء ميكنيد اگر عقل و شعور داشتيم براى سراى باقى ساختمان ميكرديم چنانچه در خبر است كه ملائكه هستند براى مؤمنين هر چه عبادت كنند در بهشت براى آنها ساختمان ميكنند ما دنيا را آباد ميكنيم و آخرت را خراب عوض اينكه درخت ايمان را آبيارى كنيم و تربيت كنيم تا رشد پيدا كند و از ميوههاى او در دنيا و آخرت بهره بردارى كنيم تيشه بدست گرفته بريشه اسلام مىزنيم .
(
وَ تَتَّخِذُونَ مَصانِعَ )
جمع مصنعة است به معناى ابنيه و گذشت كه عاد بناهاى بسيارى بنا