منكر شفاعت هستند بواسطه اطلاقات بعض آيات . لكن از بسيارى از آيات استفاده مىشود بودن شفاعت . من جمله
فَما تَنْفَعُهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعِينَ
( سوره مدثر آيه 48 ) كه شافعين هستند و شفاعت مىكنند لكن به كفار نفع نمىبخشد و مثل
لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى
( سوره انبياء آيه 28 ) و مراد ارتضاء به دين است كه ايمان باشد و مثل
ما مِنْ شَفِيعٍ إِلَّا مِنْ بَعْدِ إِذْنِهِ
( سوره يونس آيه 3 ) و غير اينها . لكن مخصوص به عصات مؤمنين است . چنانچه از حضرت رسول است فرمود :
« ادخرت شفاعتى لاهل الكبائر من امتى »
و اخبار شفاعت ائمه و علماء و صلحاء و مؤمنين فوق حد تواتر است .
( 5 ) جمله
« وَ لا صَدِيقٍ حَمِيمٍ »
صديق صفت مشبهه يعنى بسيار صادق باشد و صدق مصاديقى دارد : صدق در عقائد منافق نباشد ، صدق در اخلاق ، صدق در كلام ، صدق در افعال و عبادات و معاملات و در اينجا مراد اين است كه واقعا دوست ما باشد و از اين جمله استفاده مىشود كه اينها يك نفر دوست در قيامت ندارند چون نكره در سياق نفى افاده عموم دارد و همچنين « و لا حميم » حميم قرب نسبى و سببى دارد . در خبر است
« الانساب منقطع يوم القيامة »
و در قرآن مىفرمايد :
وَ لا يَسْئَلُ حَمِيمٌ حَمِيماً
( سوره معارج آيه 10 ) و از پيغمبر است فرموده
« كل حسب و نسب منقطع يوم القيامة الا حسبى و نسبى » .
( 6 ) جمله
« و لو ان لنا كرة فنكون من المؤمنين »
انسان آنچه در دنيا كسب كرده اثر خود را مىبخشد تا در دنيا هست قابل معالجه ولى پس از اين عالم ديگر معالجه بردار نيست مثلش در دنيا اگر كسى كارى كرد كه موجب حدوث مرضى شد : طعام غير مناسبى اكل كرد ، يا مايع مضرى شرب كرد يا حمل ثقيلى حمل كرد يا در هواى سردى رفت و امثال اينها ، مادامى كه اثر تام نبخشيده ممكن است اطبا معالجه كنند يا احتياج به عمل داشته باشد عمل كنند ، لكن پس از آنكه اثر تام بخشيد مىگويند قابل معالجه نيست ، كفر و ضلالت و صفات خبيثه و اعمال سيئه تا در دنيا هست قابل معالجه هست ، ممكن است اطباء روح ، انبياء ، اولياء ، علماء معالجه كنند و به دواء توبه و پرهيز از معاصى و به اعمال