داريم لكن اولا مهم نيست بر ما كه تكليف پيغمبر را معين كنيم كه چه زنى را ميتواند ازدواج كند و چه زنى را كه حرام است بر او و نميتواند زيرا خود تكليف خود را ميداند و عمل مىكند و ثانيا آنچه از مجموع اخبار استفاده مىشود اينكه بر حضرت او جايز بود هر مقدار از زنها كه به خواهد ازدواج كند غير از زنهايى كه در سوره نساء حرام فرموده و در چند آيه بعد هم اشاره دارد و طريق ازدواج آنها هم سه نحو بوده يكى نكاح با مهر يكى بملك يمين يكى بهبه كه مختص به او است و ابسط اخبار در اين باب خبرى است كه ابن بابويه مسندا از حضرت صادق ( ع ) روايت كرده كه حضرت پانزده زن اختيار كرد و دو از آنها را تصرف نفرمود عمرة و شنباء بودند و سيزده نفر آنها را نزديكى فرمود خديجه كه مادامى كه زنده بود زن ديگرى اختيار نكرد ، سوده ، ام السلمه ، عايشه ، حفصه ، زينب بنت خزيمه ، ام حبيبه بنت ابى سفيان زينب بنت جحش ، ميمونه بنت الحارث ، زينب بنت عميس ، صفيه بنت حى بن اخطب كه هبه كرد نفس خود را به حضرت ، ماريه قبطيه و ريحانه كه اين دو اخيره سريه بودند و موقعى كه حضرت رحلت فرمود نه زن داشت : عايشه ، حفصه ، ام السلمه ، زينب بنت عميس ، ميمونه ، ام حبيبه ، صفيه ، جويريه ، سوده .
يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَحْلَلْنا لَكَ أَزْواجَكَ اللَّاتِي آتَيْتَ أُجُورَهُنَّ
كه به عقد نكاح در آوردهاى .
وَ ما مَلَكَتْ يَمِينُكَ مِمَّا أَفاءَ اللَّهُ عَلَيْكَ
كه ماريه و ريحانه باشند .
وَ بَناتِ عَمِّكَ وَ بَناتِ عَمَّاتِكَ
از قريش .
وَ بَناتِ خالِكَ وَ بَناتِ خالاتِكَ
از بنى زهره .
اللَّاتِي هاجَرْنَ مَعَكَ
اين حكم بعد الهجره بوده بقرينه معك و اما خديجه قبل الهجرة بوده .
وَ امْرَأَةً مُؤْمِنَةً إِنْ وَهَبَتْ نَفْسَها لِلنَّبِيِّ إِنْ أَرادَ النَّبِيُّ أَنْ يَسْتَنْكِحَها
كه صفيه بوده .
خالِصَةً لَكَ
اين از احكام مختصه به آن حضرت است .
مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ
كه بايد با مهر باشد چه عقد دائمى و چه انقطاعى چه مهر