كه از براى آنها است از جانب الهى فضل بزرگى .
مسئله : در باب استحقاق و تفضل مكرر اشاره شده كه عقوبات و بليات و مصائب نسبت بكفار و مشركين و ضالين و مضلين و ظالمين و فساق و فجار از روى استحقاق است زائد بر آن ظلم است و خلاف عدل و محال است از خداوند صادر شود و اما نعم الهيه و هدايت او و مثوبات دنيوى و اخروى براى مؤمنين از روى تفضل است احدى طلبى از خدا ندارد و استحقاقى ندارد حتى انبياء و اولياء زيرا جميع عبادات برابرى با كوچكترين نعم الهى نميكند فقط قابليت ميآورد كه قابل تفضلات الهى مىشود و تفضلات الهى هم مراتب زيادى دارد هر كرا به مقدار قابليت به او تفضل مىشود و ايمان اصل كليه اعمال صالحه است و مؤمن قابليت تفضل بسيار بزرگى دارد لذا ميفرمايد :
وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ بِأَنَّ لَهُمْ مِنَ اللَّهِ فَضْلًا كَبِيراً
.
[ سوره الأحزاب ( 33 ) : آيه 48 ]
وَ لا تُطِعِ الْكافِرِينَ وَ الْمُنافِقِينَ وَ دَعْ أَذاهُمْ وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ وَ كَفى بِاللَّهِ وَكِيلاً ( 48 )
و اطاعت كفار و منافقين را نكن و فرو گذار اذيتهاى آنها را و توكل كن بر خداوند و كفايت مىكند به خداوند كه وكيل و عهده دار انجام مقاصد تو باشد .
وَ لا تُطِعِ الْكافِرِينَ وَ الْمُنافِقِينَ
در اول سوره بيان كرديم كه اسلام و اين دين مقدس دو دسته دشمن دارد . دشمن خارجى كفار و مشركين و دشمن داخلى منافقين ظاهر مسلمان و باطن كافر و مثل دزد خارجى و دزد داخلى و ضرر دزد داخلى هزار برابر دزد خارجيست و آنچه ضرر به اسلام و مسلمين و ائمه طاهرين از صدر اسلام الى زماننا هذا وارد شده از همين دشمنهاى داخلى بوده و اين دو دسته توقعات بسيارى از پيغمبر داشتند كه در مقاصد آنها موافقت كند خداوند براى رفع طمع آنها ميفرمايد
وَ لا تُطِعِ الْكافِرِينَ وَ الْمُنافِقِينَ
.
وَ دَعْ أَذاهُمْ
چه اذيتهاى ظاهرى از كفار و مشركين و چه داخلى از منافقين بايد تحمل كرد و صبر نمود و در انجام مقاصد دينى كوتاهى نكرد .
وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ
مقام توكل مقام بلنديست از مراتب توحيد افعاليست كه خداوند بقدرة كامله خود دفع دشمنان مىكند و تو را يارى و ظفر ميدهد و علم اسلام را بلند ميفرمايد