كُفْرُهُمْ إِلَّا خَساراً
( سوره فاطر آيه 39 ) .
فَانْتَقَمْنا مِنَ الَّذِينَ أَجْرَمُوا
چه نحو انتقامها كه يك مرتبه هلاك شوند بغرق و صيحه و صاعقه و خسف و امطار حجاره و رجفه و امثال اينها .
وَ كانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ
نه اينكه مؤمنين حقى و طلبى بر خدا داشته باشند احدى بر او حقى ندارد بلكه براى وعده الهى كه به آنها داده شده و خلف وعده بر خدا محال است چون قبيح است و فعل قبيح از او صادر نميشود و وعده الهى ميفرمايد
إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهادُ
( سوره مؤمن آيه 51 ) .
[ سوره الروم ( 30 ) : آيه 48 ]
اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّماءِ كَيْفَ يَشاءُ وَ يَجْعَلُهُ كِسَفاً فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ فَإِذا أَصابَ بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ ( 48 )
خداوند آن خدائيست كه ميفرستد بادها را پس حركت ميدهد و پراكنده مىكند ابر را پس آن ابر را پهن ميفرمايد در طرف بالا هر كجا كه مشيتش تعلق گرفته و جعل ميفرمايد آن ابر را از هم پاشيده و جدا شده پس مىبينى كه باران بيرون ميآيد از لابلاهاى ابر پس وقتى كه اصابة كند باران كسانى كه خداوند مشيتش تعلق گرفته از بندهگانش به يكديگر بشارت ميدهند كه باران آمد .
نظير اين آيه شريفه و تذكر اين نعمت عظمى را خداوند در بسيارى از آيات بيان فرموده و در اين تفسير شرح شده احتياج به تفصيل ندارد فقط بيان جملات آن را متذكر ميشويم .
اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ
بادها كه از تموج هوا توليد مىشود .
فَتُثِيرُ سَحاباً
ثور هيجان است يعنى رياح بهيجان ميآورد ابر را كه از ابخره دريا و ادخنه زمين متصاعد مىشود .
فَيَبْسُطُهُ فِي السَّماءِ
يعنى به طرف بالا خداوند پهن مىكند .
كَيْفَ يَشاءُ
آن نحوى كه صلاح ميداند باصطلاح ابر محكم و تيره و به يكديگر وصل مى شوند مثل سقفى كه بالاى سر زده مىشود و خيمه كه نصب مىشود .