[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيه 31 ]
[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيه 32 ]
تنبيه :
در اخبار داريم از حضرت باقر ( ع ) فرمود « كانت عصا موسى لادم فصارت الى شعيب ثم صارت الى موسى بن عمران و انها لعندنا و انها لتنطق اذا استنطقت و تصنع ما تؤمر به » . و از امير المؤمنين روايت شده فرمود اول درختى كه غرس شد عوسجه بود و از آن درخت است عصاى موسى و گفتند عصاى موسى ده زراع بود و از بهشت آدم آورد و دو شعبه بود و در شب نور ميداد . در اين آيه تعبير ثعبان كرده و در سوره طه فَإِذا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعى ( آيه 21 ) تعبير بحيه فرموده و در سوره قصص تعبير بجان كرده كَأَنَّها جَانٌّ ( آيه 31 ) گفتند حيّه به معنى مار است و جان ماريست كه مثل اسب بر گردن آن موهاى زياديست كه تعبير بيال ميكنند ابتداء مار است چون بزرگ شد جان مىشود و پس از آن به طول مدت ثعبان مىشود كه تعبير بافعى ميكنند و جان را تعبير باژدها ميكنند و معروف است كه مار نميميرد مگر آنكه او را بكشند و در السنه است « صد ساله شوى مار تا نكشندت نميرى مار » و ممكن است عصاى موسى حالات مختلف داشته باشد گاهى به صورت مار گاهى به صورت جان و اژدها گاهى به صورت ثعبان و افعى درآيد . عصى با ياء بمعنى معصيت است كه عصيانش ميگويند و در حديث قدسى است ،