را متوجه خود كند نفى إله غير از خود نمود بعد از آن خوبست كه آنها را سرگرم كند گفت :
فَأَوْقِدْ لِي يا هامانُ عَلَى الطِّينِ
كه من ميروم بجنگ خداى موسى هر جا او را پيدا كردم ميكشم كه الهى غير از من نباشد سپس براى اينكه نگويند چرا نكشتى و پيدا نكردى تعبير احتمال بيان كرد و گفت :
لَعَلِّي أَطَّلِعُ إِلى إِلهِ مُوسى
بعد اظهار كرد كه اين زحمت من براى راحتى خيال شماها است و الا :
وَ إِنِّي لَأَظُنُّهُ مِنَ الْكاذِبِينَ
كه اگر نيافتم معلوم مىشود كه نبوده و موسى دروغ ميگفته :
[ سوره القصص ( 28 ) : آيه 39 ]
وَ اسْتَكْبَرَ هُوَ وَ جُنُودُهُ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ إِلَيْنا لا يُرْجَعُونَ ( 39 )
وَ اسْتَكْبَرَ هُوَ وَ جُنُودُهُ فِي الْأَرْضِ
سه عنوان داريم كبر و تكبر و استكبار ، اما كبر صفت قلبيست و از صفات خبيثه است و آن اينست كه يك كمالى در خود تخيل مىكند كه خود را برتر ميداند از ديگران مثل علم ، جمال ، مال ، عشره ، فاميل و امثال اينها ولى نميداند كه ضعيف ترين مخلوقات است و پستترين آنها ، از پيغمبر ( ص ) است فرمود
« لا يدخل الجنة من كان ، فى قلبه حبة خردل من الكبر »
از امير المؤمنين است كه انسان چه جاى بزرگى دارد
« من كان اوله نطفة قذره و آخره جيفة نتنه و بينهما حامل العذره »
چه جاى بزرگى دارد حديث قدسى است
« الكبرياء ردائى و العظمة ازارى فمن نازعنى اخزيته »
و اما تكبر اظهار بزرگيست قولا ام فعلا همه جا تعريف خود كند و خود را مقدم بر ديگران بپندارد از حضرت زين العابدين است فرمود
« انا اقل الاقلين و اذل الاذلين مثل الذرة بل دونها »
در قرآن ميفرمايد
فَادْخُلُوا أَبْوابَ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها فَلَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِينَ
( نحل آيه 29 )
قِيلَ ادْخُلُوا أَبْوابَ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها فَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِينَ
( زمر آيه 72 )
ادْخُلُوا أَبْوابَ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها فَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِينَ
( مؤمن آيه 76 ) و اما استكبار اينست كه هيچگونه اسباب بزرگى كه خيال مىكند در او نباشد لكن بزرگى را به خود ببندد و مثل شيطان كه ميفرمايد در قرآن
إِلَّا إِبْلِيسَ اسْتَكْبَرَ وَ كانَ مِنَ الْكافِرِينَ
( ص آيه 74 ) و ميفرمايد
إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْتَكْبِرِينَ