عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لَرادُّكَ إِلى مَعادٍ
( همين سوره آيه 85 ) بنا بر بعض تفاسير لكن از ائمه است كه مراد رجعت است چنانچه بيايد .
قالَ عَسى رَبِّي أَنْ يَهْدِيَنِي سَواءَ السَّبِيلِ
مفسرين گفتند راه را گم كرده بود ، لذا اين كلمه را درخواست كرد لكن اين جمله به اين معنى منافى با جمله قبل است كه فرمود
« وَ لَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقاءَ مَدْيَنَ »
به طرف مدين سير ميكرد چون ميدانست كه فرعون تصرفى در مدين ندارد و اين جمله گفت از باب يقينى كه داشت از آن وحى كه بمادرش شده بود كه فرمود
« وَ جاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِينَ . »
لذا تعبير بعسى ربى كرد و انتظار مقام رسالت را داشت كه پس از اعطاء مقام نبوت بمقام رسالت هم نائل شود بلكه بالاتر از مقام رسالت كه مقام اولى العزمى را هم خداوند به او عنايت فرمود چون قبلا با اينكه مقام نبوت داشت تابع دين ابراهيم بود بعد از مقام رسالت دين ابراهيم در بنى اسرائيل نسخ شد و دين موسى آمد ولى در بنى اسمعيل باقى بود تا زمان رسالت حضرت خاتم و اين است ظاهرا معنى
أَنْ يَهْدِيَنِي سَواءَ السَّبِيلِ
.
[ سوره القصص ( 28 ) : آيه 23 ]
وَ لَمَّا وَرَدَ ماءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ أُمَّةً مِنَ النَّاسِ يَسْقُونَ وَ وَجَدَ مِنْ دُونِهِمُ امْرَأَتَيْنِ تَذُودانِ قالَ ما خَطْبُكُما قالَتا لا نَسْقِي حَتَّى يُصْدِرَ الرِّعاءُ وَ أَبُونا شَيْخٌ كَبِيرٌ ( 23 )
و چون وارد شد نزديك مدين كه چاهى بود و اهل مدين مواشى خود را ميآوردند از آن چاه بتوسط دلو آب ميكشيدند و آنها را آب ميدادند .
مدين مركز حضرت شعيب بود و طريق بين مصر و بيت المقدس بود و حضرت شعيب گفتند « هو ابن مكيد بن يشجره بن مدين » بوده و آن شهر را بنام جد آنها مدين نام نهادند لذا در قرآن مجيد تعبير باخوت ميفرمايد
وَ إِلى مَدْيَنَ أَخاهُمْ شُعَيْباً
( اعراف آيهء 85 ) كه اخوت نسبى داشت با آنها و فعلا تعبير بمداين ميكنند و گفت حضرت شعيب يكى از دختران حضرت لوط را ازدواج نمود و بر دو قبيله مبعوث يكى اصحاب مدين و ديگر اصحاب ايكه و ايكه اسم يك درخت است كه پيچيده بود و او را ميپرستيدند و حضرت شعيب عمر طولانى داشت كه از زمان حضرت ابراهيم تا زمان موسى باقى بود و از بنى اسرائيل بود و اصحاب مدين در مخالفت او بصيحه هلاك شدند و اصحاب ايكه به عذاب يوم الظله و حضرت شعيب را خطيب الانبياء نام