[ سوره النمل ( 27 ) : آيه 62 ]
أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ وَ يَجْعَلُكُمْ خُلَفاءَ الْأَرْضِ أَ إِلهٌ مَعَ اللَّهِ قَلِيلاً ما تَذَكَّرُونَ ( 62 )
آيا كسى كه اجابت ميفرمايد مضطر را زمانى كه بخواند او را و بر طرف مىكند بدى را و قرار ميدهد شما را جانشينان روى زمين آيا الهى هست با خداوند تعالى بسيار كمى متذكر ميشويد .
مضطر كسى را گويند كه در شكنجه و بلائى گرفتار شود و دستش از همه جا كوتاه گردد و مأيوس از كليه اسباب باشد و اميدى بجايى نداشته باشد مثل مريضى كه از معالجه مأيوس شود يا مظلومى كه گرفتار ظالم گردد يا محبوسى كه در حبس دوچار شود يا خائفى كه ايمن نباشد يا بيچارهاى كه راه چاره نداشته باشد و اشباه اينها اگر در حال اضطرار متوجه شود به خداوند متعال سريعا نجات پيدا مىكند خداوند دادرس درماندگان است فريادرس گرفتاران است چاره ساز بيچارگان است .
اخبار بسيارى داريم در كسانى كه دعاء آنها مستجاب مىشود و از جمله آنها مريض و مظلوم است در كافى از حضرت صادق ( ع ) فرمود
« ثلاثة دعوتهم مستجابه »
و يكى از آنها را ميفرمايد
« و المريض »
و از حضرت باقر نقل ميفرمايد
« خمس دعوات لا تحجبن عن الرب »
و يكى از آنها را ميفرمايد
« و دعوة المظلوم يقول اللَّه لانتقمن لك و لو بعد حين » .
و از پيغمبر ( ص ) است فرمود
« اياكم و دعوة المظلوم فانها ترفع فوق السحاب »
و از حضرت صادق است فرمود :
« اتقوا الظلم فان دعوة المظلوم تصعد الى السماء »
و از حضرت رسالت است فرمود
« اربعة لا ترد لهم دعوة الوالد لولده و المظلوم على من ظلمه و المعتمر حتى يرجع و الصائم حتى يفطر »
و غير اينها و سر اين اينست كه عمده چيزى كه در دعاء مدخليت دارد توجه است و تا انسان دستش از همه جا كوتاه نشود و اميدش قطع نشود توجه تام پيدا نميكند و اخبار بسيارى داريم كه مضطر در اين آيه را تفسير كردند به حضرت بقية اللَّه و گفتهايم مكرر كه تفاسير ائمه ( ع ) بيان مصداق اتم است و حضرت قائم ( عج ) از تمام انبياء و ائمه اطهار اضطرارش بيشتر است در پرده غيبت مشاهده اعمال و كردار و ظلمها و كفريات و تعديات كه هر كدام بمنزله تيريست بقلب مطهر او اجازه