ايمان بموسى منحصر به آنها نبود بلكه بسيارى از بنى اسرائيل و بعضى از آل فرعون كه ميفرمايد (
فَما آمَنَ لِمُوسى إِلَّا ذُرِّيَّةٌ مِنْ قَوْمِهِ عَلى خَوْفٍ مِنْ فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِمْ
) يونس آيهء 83 (
وَ قالَ رَجُلٌ مُؤْمِنٌ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمانَهُ
) مؤمن آيهء 29 و آسيه زن فرعون و غير اينها .
[ سوره طه ( 20 ) : آيه 71 ]
قالَ آمَنْتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ إِنَّهُ لَكَبِيرُكُمُ الَّذِي عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَ أَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلافٍ وَ لَأُصَلِّبَنَّكُمْ فِي جُذُوعِ النَّخْلِ وَ لَتَعْلَمُنَّ أَيُّنا أَشَدُّ عَذاباً وَ أَبْقى ( 71 )
گفت فرعون خطاب بسحره كه شما ايمان آورديد از براى موسى و او را تصديق كرديد پيش از اينكه بيائيد از من اذن بگيريد و استجازه كنيد محققا موسى هر آينه بزرگ شما سحره است كه بشما سحر آموخته پس هر آينه شما را دست و پا بر خلاف يكديگر قطع ميكنم و هر آينه شما را بدار ميزنم بجذع نخلههاى خرما كه بسيار بلند است و هر آينه خواهيد فهميد و بر شما معلوم مىشود كه كدام يك از ما و خداى موسى و هارون شديدتر است از حيث عذاب و دوامش بيشتر است .
(
قالَ آمَنْتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ
) حماقت و جهالت و كبر و نخوت تا چه اندازه است كه گمان مىكند تصديق و ايمان قلبى منوط باذن و اجازه او است و اين از دو جهت حماقت است يكى آنكه ايمان و تصديق بامرى پس از اقامهء دليل امر قهريست اختيارى نيست و چون سحره معجزه موسى را ديدند از قواعد سحرى خارج است قهرا يقين پيدا كردند و ايمان آوردند و ديگر آنكه ايمان شخصى مربوط باذن و اجازه ديگرى نيست ( سؤال ) چرا فرعون نگفت : قبل أن آمركم به و گفت : قبل ان آذنكم له ؟ ( جواب ) فرق است بين امر و اذن امر در مخالفتش