( وَ قَدْ خابَ ) خيب نااميدى و يأس و قطع رحمت است . ( مَنِ افْتَرى ) البتّه افتراء على اللَّه و على الانبياء اعظم افراد است لكن كلمه من عموم دارد و لفظ افتراء اطلاق دارد شامل هر مفترى مىشود و بهر كس افتراء بزند و از براى كذب و افتراء مراتب و درجاتيست امّا مطلق در اخبار دارد كه تمام معاصى باب آن شرابست ( و الكذب شرّ من الشراب ) و از گناهان كبيره است و گناه بيست و شش زنا دارد كه كوچكتر آنها زنا با محارم است در جوف كعبه و امّا كذب على اللَّه اشدّ انواع كفر است و نفس لسان فرداى قيامت شهادت ميدهد در حق صاحبش به آنچه گفته كه در آيهء شريفه ميفرمايد ( يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ ) نور آيهء 24 و غير اين از آيات .
[ سوره طه ( 20 ) : آيه 62 ]
فَتَنازَعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَ أَسَرُّوا النَّجْوى ( 62 ) پس سحره ميانه خود مشاوره كردند و هر كدام راى خود را اظهار كردند و پنهان نمودند نجواى خود را . ( فَتَنازَعُوا ) نزع بمعنى اخراج و جدايى شىء است از شىء ديگر چنانچه ميفرمايد ( وَ نَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ ) اعراف آيهء 41 در اوصاف اهل بهشت است كه غلّ و پليدى را از قلوب آنها خارج نموديم ( وَ نَزَعْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً ) انبياء آيهء 76 هر قومى را از آن قوم خارج ميكنيم در حق آنها شهادت دهند باعمال آنها ( تَنْزِعُ النَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجازُ نَخْلٍ مُنْقَعِرٍ ) قمر آيهء 20 قوم عاد بباد صرصر از جا كنده شدند با آن قامت طويل مثل نخل خرما كه از ريشه كنده شود و بر زمين ساقط گردد و غير اينها از آيات شريفه و در صفات امير المؤمنين است ( الانزع البطين ) كه بطن آن مملو از ايمان و علم و كمالات است و از او جدا شده تمام پليديها و صفات رذيله و اعمال سيّئه و در اينجا يعنى رأى باطن خود را هر كدام از سحره اظهار كردند .