آيه به همين معنى باشد و ويل اسمى عبارت است از چاهى كه در قعر جهنّم است و عذاب جهنم از آن چاه خارج مىشود كه مىگوييم چاه ويل مقابل طوبى كه آن هم وصفى بمعنى خوشا به حال شما كه شامل جميع نعم و تفضّلات الهى دنيوى و اخروى مىشود و اسمى كه شجرهء طوبى است كه در بهشت اصلش در خانه امير المؤمنين است و اغصانش هر غصنى در منزل يكى از اهل بهشت است و هر چه طالب شوند از آن خارج مىشود .
(
لا تَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ
) كه بگوئيد معجزه سحر است و خدا موسى را نفرستاده .
(
كَذِباً
) دروغ نگوئيد زيرا عقوبت اين دروغ و افتراء بمراتب از عقوبت كفر و شرك شديدتر است بسا مشرك و كافر حقيقت را دست نياورده ولى دروغ و افتراء انكار حقيقت است پس از دست آوردن بلكه موجب اضلال گروهى مىشود در اين نمره موارد ؟
فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذابٍ وَ قَدْ خابَ مَنِ افْتَرى
پس بيچاره مىكند و مستاصل ميشويد به عذاب سخت و بتحقيق نااميد و مأيوس از رحمت و ثواب ميشوند كسى كه افتراء به خدا بندد و دروغ بر خدا گويد :
(
فَيُسْحِتَكُمْ
) فاء تفريع بر آيهء قبل است كه فرمود بسحره .
(
وَيْلَكُمْ لا تَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ كَذِباً
) يعنى پس اگر افتراء زديد و كذب بر خدا گفتيد و سحت بمعنى كسب حرام است و در خبر از امير المؤمنين مثال زدند برشوه در حكم و مهر زانيه و ثمن كلب و ثمن خمر و ثمن ميته و استعمال در معصيت و از حضرت صادق عليه السلام است فرمود :
( السحت انواع كثيرة فامّا الرشاء فى الحكم فهو كفر باللّه )
و در اين آيه بمعنى يهلككم و يستاصلكم و اكل حرام را سحت گفتند چون به عذاب الهى هلاك و مستاصل مىشود .
(
بِعَذابٍ
) بنحو تنكير بيان فرموده كه عذابيست كه بسيار سخت است و حدّى از براى او نيست و قابل درك نيست .