حد قذف نبود آبروى بسيارى از دست ميرفت ، و همچنين مسئلهء لعان تمام اينها از راه تفضل و رحمت است ، و همچنين اگر قبولى توبه نبود تمام اهل دوزخ بودند بهشت مخصوص به معصومين مىشد و تمام دستورات الهى از روى حكمت و مصلحت عين صلاح است و لو بعض جهال بر خلاف هواى نفس آنها باشد .
[ سوره النور ( 24 ) : آيه 11 ]
إِنَّ الَّذِينَ جاؤُ بِالْإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لا تَحْسَبُوهُ شَرًّا لَكُمْ بَلْ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ مَا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ وَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ لَهُ عَذابٌ عَظِيمٌ ( 11 )
بدرستى كه كسانى كه آمدند بالافك كه متهم شدند بدروغ بزرگ عظيم دامن آنها پاك بود رگ و ريشهء شما مؤمنين هستند و بستهء بشما گمان نكنيد كه اين افك شر است براى شما خداوند دروغ كسانى كه نسبت دادند ظاهر مىكند و دامن اينها را پاك مىفرمايد ، بلكه اين خير است براى شما از براى هر كسى از آنها است آنچه كسب كردند از عقوبت اين افتراء ، و آن كسى كه تولى كرد كبر خود را از آنها از براى اوست عذاب عظيمى .
آيهء شريفه با آيات بعد نزد مفسرين عامه گفتند راجع بعايشه است كه چنين نسبتى به او داده شده بود و خداوند نسبت دهندهگان را رسوا كرد ، لكن در اخبار ائمهء طاهرين اخبار بسيارى داريم كه راجع بماريهء قبطيّهء مادر ابراهيم ابن رسول اللَّه كه عايشه و حفصه حسد بردند كه اين پسر جريح است كه با ماريه زنا كرده مربوط به حضرت رسالت نيست و پدران آنها شيخين هم شهادت دادند و خداوند همه آنها را رسوا كرد و معلوم شد كه جريح ممسوح است نه آلت رجوليت دارد و نه آلت انوثية ، و ابن اخبار را على بن ابراهيم مسندا از حضرت باقر عليه السلام و حضرت صادق عليه السلام و ابن بابويه مسندا از امير المؤمنين عليه السلام