احكام دارد يا در كسب و كار و ثروت و امثال اينها .
(
مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ
) ملكوت ، واو و تاء زائده دال بر مبالغه مثل جبروت و لاهوت و مراد استيلاء و سلطنت و سلطه بر هر چيزى دارد ، و عالم ملكوت فوق عالم ناسوت است ، و عالم جبروت فوق ملكوت ، و عالم لاهوت فوق جبروت است و مراد از شىء ما يشيء وجوده است ، يعنى هر چه قابل وجود باشد و در خبر است مىفرمايد خداوند
( شىء لا كالاشياء )
چون صرف وجود و عين وجود است و ساير اشياء ماهياتى هستند كه وجود عارض آنها شده و ملبس به لباس وجود شده - اند و تمام آنها در تحت قدرت و استيلاء حق هستند و از همين باب است كه سلطان را ملك مىگويند : ملك حجاز ، روم ، ايران و آنچه در تحت قدرت او است مملكت مىنامند مملكت حجاز ، روم ، ايران و امثال آنها و سلطان مى نامند به واسطهء سلطهء بر اهل مملكت و تسلط بر آنها .
( و هو يجير )
پناه دهنده است هر كه به او پناه برد
( يا جار المستجيرين )
(
فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ
) ذاريات آيهء 5 هر كس در هر بلائى و مصيبتى افتاد اگر رو به او رفت پناهش مىدهد و همين معناى استعاذه است كه از شر شياطين جنى و انسى و بليات بايد استعاذه كرد .
(
فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ
) اعراف آيهء 119 نحل آيهء 100 مؤمن آيهء 58 فصلت آيهء 36 .
از افلاطون است كه گفت : ( الحوادث سهام و الافلاك قسى و الانسان هدف و الرامى هو اللَّه فاين المفر ) خدمت امير المؤمنين عليه السلام كلام او را نقل كردند فرمود : (
فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ
) .
(
وَ لا يُجارُ عَلَيْهِ
) احتياج در ساحت قدس او نيست . محل حوادث واقع نمىشود ، هر چه اراده كرد كسى قدرت بر دفعش ندارد مثل بليات دنيوى و عقوبات اخروى .