تعالى
وَ إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتى بِإِذْنِي
) مائده آيهء 110 سپس خداوند حجت ديگرى بر آنها اقامه فرمود .
[ سوره المؤمنون ( 23 ) : آيه 86 ]
قُلْ مَنْ رَبُّ السَّماواتِ السَّبْعِ وَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ ( 86 )
به فرما : به آنها كيست پروردگار آسمانهاى هفتگانه و پروردگار عرش عظيم ؟
اين حجت بزرگتر از حجت اوليه است زيرا زمين با آنچه در او است نسبت به عالم بالا حكم قطره دارد نسبت بدرياى عظيم .
(
قُلْ مَنْ رَبُّ السَّماواتِ السَّبْعِ
) مكرر در اين تفسير ذكر سماوات شده ، خلاصه اينكه سماء مأخوذ از سموّ است به معنى بالا ، حتى برابرها هم اطلاق سما شده (
وَ يُنَزِّلُ عَلَيْكُمْ مِنَ السَّماءِ ماءً لِيُطَهِّرَكُمْ بِهِ
) انفال آيهء 11 . و ما در فارسى اطلاق آسمان مىكنيم و مراد اين كرات جويه است كه بالاى سرما است كه در اين فضاى وسيع خداوند مقرر فرمود و تعبير به سبع براى اين هفت كره است كه فاصلهء هر يك به ديگرى بسيار است و اين فاصله را تعبير به طبقه مىكنيم قمر ، عطارد ، زهره ، شمس ، مريخ . مشترى ، زحل كه اينها را سيارات نام نهادهاند كه دور كرهء شمس سير دارند ، چنانچه زمين هم در مدت يك سال دور كرهء شمس سير مىكند و سير اينها مختلف است از حيث مدت كه در علم هيئت و نجوم تعيين شده و فوق اينها ساير كواكب هستند كه به نظر مىآيد ، بطئى است سير آنها و لذا ثوابت مىنامند ولى به عقيدهء ما تمام اينها با اين بعد آنها از كرهء زمين در طبقهء اول هستند به دليل قوله تعالى :
(
وَ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ
) فصّلت آيهء 11 و مراد از سماء دنيا يعنى