مىفرمايد :
[ وَ لَا الَّذِينَ يَمُوتُونَ وَ هُمْ كُفَّارٌ ]
3 - قبل از نزول عذاب مثل توبه فرعون در موقع غرق كه مىفرمايد :
[ حَتَّى إِذا أَدْرَكَهُ الْغَرَقُ قالَ آمَنْتُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا الَّذِي آمَنَتْ بِهِ بَنُوا إِسْرائِيلَ وَ أَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ آلْآنَ وَ قَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ ]
يونس آيهء 90 فقط قوم يونس كه مىفرمايد :
[ لَمَّا آمَنُوا كَشَفْنا عَنْهُمْ عَذابَ الْخِزْيِ ]
يونس 98 ، اينها موقع نزول عذاب كه ميفرمايد :
[ عما قليل ] به همين نزديك .
[ لَيُصْبِحُنَّ نادِمِينَ ]
لكن اين ندامت سودى ندارد .
[ سوره المؤمنون ( 23 ) : آيه 41 ]
فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ بِالْحَقِّ فَجَعَلْناهُمْ غُثاءً فَبُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ( 41 )
پس گرفت آنها را صيحه به استحقاق آنها پس جعل فرموديم آنها را مثل خاشاك پس بعد و دورى رحمت از براى قومى است كه ظلم مىكنند ، بسيارى از مفسرين به قرينهء لفظ صيحه گفتند مراد از رسول صالح بوده و قوم او كه به صيحه هلاك شدند ، ثمود بودند ، لكن ظاهرا بعد از نوح هود است و قوم او عاد هستند كه به باد هلاك شدند و لفظ صيحه را مجمع البحرين دو معنى مىكند ، يكى به معناى عذاب ديگر بمعنى صداى بسيار شديد و هر دو معنى در تمام امم ماضيه صدق مىكند ، اما عذاب كه واضح است تمام معذب به عذاب شدند و هلاك شدند ، و اما صيحه بمعنى صداى مهيب ندارد كه صداى انسان باشد كه تعبير به فرياد ميكنيم يا صداى ملك ، بلكه هر صداى مهيبى را شامل مىشود