[ سوره الحج ( 22 ) : آيه 61 ]
ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَ يُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ وَ أَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ ( 61 )
اين نصرت الهى به اين است كه خداوند متعال داخل مىفرمايد شب را در روز و روز را در شب ، و محققا خداوند شنوا و بيناست .
اشكال : چه مناسبت دارد نصرت الهى با دخول شب در روز و بالعكس ؟
جواب : اشاره به اين است كه خداوندى كه قدرت دارد شب ظلمانى را روز روشن كند و بالعكس قدرت دارد عزيز را ذليل و ذليل را عزيز كند فقيرا را غنى غنى را فقير غالب را مغلوب مغلوب را غالب فرمايد ضعيف را قوى و قوى را ضعيف كند پس قدرت دارد كه انبياء و مؤمنين را نصرت فرمايد و بر كفار و مشركين مسلط كند .
(
ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَ يُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ
) : بواسطهء حركت كرهء زمين به حركت وضعى دور خود تمام ساعات و دقايق روز و شب موجود است چنانچه به حركت انتقالى او دور كرهء شمس فصول دوازدهگانه تحقق پيدا مىكند .
جلّ الخالق .
(
وَ أَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ
) : مكرر گفتهايم كه اين دو صفت با بسيارى از صفات كماليه مرجعش علم است يعنى علم بمسموعات و مبصرات دارد چنانچه حكمت علم بمصالح و مفاسد است و اراده علم بصلاح و فساد است ، و ادراك علم بجزئيات است ، و علم عين ذات است و غير متناهى چنانچه قدرت هم همين نحو است و مرجع جميع صفات اين دو صفت است و از اين دو انتزاع مىشود ، و اين دو صفت علم و قدرت هم از نفس ذات انتزاع مىشود چون أمر وجودى است و ذات اقدس او صرف الوجود است غير متناهى ، جميع مراتب وجود را بوحدته و