(
وَ ضِياءً
) چراغى است كه قلوب مؤمنين را روشن مىكند و آنها را به سعادت سوق مىدهد و از شقاوت و بدبختى نجات مىدهد .
(
وَ ذِكْراً
) ، و آنها را متذكّر مىكند به مصالح و اعمال حسنه و صفات حميده و عقايد حقّه لكن فقط .
(
لِلْمُتَّقِينَ
) و پرهيزكاران كه از عذاب الهى خائف و به مثوبات راغب هستند و امّا براى كفّار و عصاة جز مزيد بر خسران ندارد كه در وصف قرآن مىفرمايد :
« وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً »
اسراء آيهء 84 .
[ سوره الأنبياء ( 21 ) : آيه 49 ]
الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَ هُمْ مِنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ ( 49 )
متّقين كسانى هستند كه از عذاب پروردگار خود مىترسند پيش از اين كه مشاهده كنند از راه غيب به تصديق انبياء و أخبار آنها در عالم آخرت ، و آنها از ساعت قيامت لرزان و بيم دارند .
(
الَّذِينَ
) : صفت متّقين است كه در آيهء قبل فرمود كه قلبهاى آنها روشن شده و متذكّر شدهاند .
(
يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ
) : خشيت خوف است و مراتبى دارد انسان در دنيا از چيزهايى كه يقين به ضرر آنها دارد خوددارى مىكند حتّى مظنّه به ضرر حتّى احتمال ضرر و لو موهوم باشد ، و فرمايشات انبياء و كتب آسمانى مورث يقين مىشود بأحوال قيامت چه رسد به ظنّ و احتمال و البتّه انسان عاقل از معاصى و مخالفت أوامر الهى پس از ايمان و يقين دورى مىكند و نزديك آنها نمىرود و همين است معنى تقوى كه درجهء اعلاى آن حتّى خيال معصيت در قلوب آنها خطور نمىكند كه معناى معصوم است .
اشكال : ممكن است با يقين و ايمان هم مرتكب شود به اميد مغفرت و عفو الهى