ميفرمايد :
وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً
.
وَ لَقَدْ صَرَّفْنا
علم صرف را گفتند چون تمام صيغ صرف مىشود بمصدر اگر چه ما گفتيم مصدر هم يك صيغه و مرجع ماده اصليه است كه ضاد و راء و باء باشد در ضرب و بعبارت ديگر صيغ صورتهائيست كه عارض ماده مىشود و در اجسام كه مركب از هيولا و صورت است هيولا كه ماده اصليه است بدون صورت تحقق پيدا نمىكند ولى صورت بلا ماده وجود پيدا مىكند مثل صور برزخيه و مثل افلاطونيه و صور خياليه و آنچه در خواب مشاهده مىشود لذا مراد از اين جمله اينست كه
فِي هذَا الْقُرْآنِ
خداوند ببيانات مختلفه و قضاياى امم سالفه و بيان احكام شرعيه و عقايد حقه و اخلاق فاضله بيان فرموده و مقصد و منظور يك چيز است هدايت بينايى سعادت رستگارى نجات از مهالك كه جامعش ليذكروا است و لكن ايمان و هدايت دو چيز لازم دارد بايد فاعل تام الفاعلية باشد و قابل تام - القابلية خداوند بواسطه ارسال رسل و انزال كتب بالاخص دين اسلام و قرآن مجيد چيزى فروگذار نكرده از طرف فاعل تام الفاعلية حجت بر همه تمام شد ولى مشركين و كفار و فساق قابليت هدايت ندارند بلكه مزيد بر شرك و كفر و فسق مىشود
وَ ما يَزِيدُهُمْ إِلَّا نُفُوراً
إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ
گذشت در همين سوره آيه 9 .
[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيه 42 ]
قُلْ لَوْ كانَ مَعَهُ آلِهَةٌ كَما يَقُولُونَ إِذاً لابْتَغَوْا إِلى ذِي الْعَرْشِ سَبِيلاً ( 42 )
بفرما به اين مشركين كه بر فرض محال اگر با خداوند خدايانى بودند چنانچه اينها ميگويند هر آينه اين خدايان راهى طلب مىكردند به خداوند متعال كه صاحب عرش اعظم است كفار و مشركين منكر وجود حضرت حق نبودند و از اين جهت مشرك