شش روز پس از آن پرداخت بر عرش تدبير امر فرمود اشكال - اولا قبل از خلقت آسمان و زمين روز و شبى نبود كه ميفرمايد
إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ
زيرا تشكيل روز و شب بواسطه حركت زمين است دور خود چنانچه تشكيل سال و بروج بواسطه حركت او است دور كره شمس .
و ثانيا خداوند تبارك و تعالى قدرت داشت طرفة العين خلق فرمايد وجه اينكه در شش روز خلق فرمود چيست .
و ثالثا در بسيارى از آيات اين مدت ذكر شده و لكن در سوره فصلت هشت روز بيان فرموده ابتداء ميفرمايد
قُلْ أَ إِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِالَّذِي خَلَقَ الْأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ
پس از آن ميفرمايد
وَ قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ
تا آنجا كه ميفرمايد
فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ فِي يَوْمَيْنِ
آيه 8 الى 11 .
جواب - اما از اشكال اول مراد اين مقدار مدت بود كه اگر روز و شبى بود شش روز ميشد .
و اما از اشكال دوم خداوند قادر متعال بر هر چيزى قادر است در امر خلقت دفعى و تدريجى چنانچه مخلوقات دفعى و تدريجى بسيار هست آدم و عيسى عليهما السلام دفعى ، بقيه تدريجى و هكذا حيات و موت هر كدام موافق حكمت و مصلحت است و حكم و مصالح هر امرى را خود ميداند هر چه بگوئيم بى جا گفتهايم .
و اما از اشكال سوم - جمله
وَ قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ
داخل در جمله اولى است كه خلقت زمين و تقدير اقوات در چهار روز بوده و با جمله اخيره شش روز مىشود مطابق ساير آيات .
ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ
عرش آخرين عوالم جسمانيست كه محيط بكرسى و سماوات و ارض است و معنى استوى يعنى تدبير امور از آنجا مىشود تشبيه بجلوس