به حرف عطف ذكر شده و دو ركن اعظم دين هستند .
وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ
تمام امور مربوطه بدين حدودى دارد از عقائد و اخلاق و اعمال و قوانين و احكام تكليفيه و وضعيه بايد از حدّ خود تجاوز نكند و كوتاهى در آن نشود و اين صفات فرد اهمّ آن ائمه اطهار [ ع ] هستند چنانچه در بسيارى از اخبار تفسير بائمه معصومين شده و غير اينها هر كه باشد جامع اين صفات نيست
وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ
كانّه ساير مؤمنين كه داراى اين صفات نيستند بخصوص صفت اخيره كه حفظ حدود اللَّه باشد حالت يأسى به آنها دست داده خداوند براى اينكه آنها مأيوس نشوند امر فرمود نبىّ اكرم را كه بشارت دهد آنها را كه خداوند شما را هم از فيض و رحمت و بهشت محروم نميفرمايد زيرا كلمه المؤمنين جمع محلى بالف و لام است افاده عموم مىكند كه اگر با ايمان از دنيا رفتيد بالاخره نجات پيدا ميكنيد و توهّم اينكه بشارت خاص آن مؤمنين است كه داراى اين صفات باشند كه خصوص معصومين عليهم السلام باشد خلاف ظاهر بلكه خلاف بسيارى از آيات و اخبار است .
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 113 ]
ما كانَ لِلنَّبِيِّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَ لَوْ كانُوا أُولِي قُرْبى مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحِيمِ ( 113 )
نيست از براى نبىّ صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و از براى مؤمنين اينكه طلب مغفرت كنند براى مشركين و لو خويشاوند باشند بعد از آنى كه بر آنها معلوم و مبين شد كه اينها اهل جهنم هستند اين حكم اختصاص بخصوص استغفار نيست بلكه شامل جميع دعوات خيريه مىشود كه هيچگونه دعاء خيرى در حق آنها نكنيد و اختصاص بخصوص مشرك هم ندارد بلكه مطلق غير مؤمن از كافر و منافق و معاند و ارباب ضلال مىشود