و منهم بعضى از اين منافقين كه بطمع مال و جاه آمدهاند
مَنْ يَلْمِزُكَ
لمزة و همزه عيب گذاردن است بر كسى كه عيب ندارد ، اين منافقين بپيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم عيب گذاردند كه به عدالت تقسيم نميكند فى الصدقات مثل غنائم و زكوات و اموال بيت المال كه مصرفش فقراء مسلمين و ساير طبقات مستحقين كه در آيه بعد ميفرمايد هستند
فَإِنْ أُعْطُوا مِنْها رَضُوا
اگر به آنها تقسيم شود و داده شود خوشنود و خورسند ميشوند
وَ إِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْها إِذا هُمْ يَسْخَطُونَ
چنانچه حضرت صادق عليه السّلام فرمود نوع ناس همين نحوند حتى نسبت به خداوند عالم كه هر چه به آنها نعمت عنايت فرمايد و تفضّل نمايد راضى بقسمت الهى نيستند و لو بدانند كه افعال الهى موافق با حكمت و مصلحت است ، و در حديث قدسى است ميفرمايد
( انّ من عبادى من لا يصلحه الا الفقر فان اغنيته لافسده ذلك و انّ من عبادى من لا يصلحه الا الغنى فان افقرته لافسده ذلك فمن لم يرض بقضايى و لم يصبر على بلائى فليطلب ربّا سواى و ليخرج من ارضى و سمائى )
و همچنين نسبت برسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم در تقسيم غنائم و زكوات و ساير اموال بيت المال بهر كه هر چه عنايت كند راضى نميشوند و ميگويند قسمت به عدالت نكرده و بعضى را بر بعضى مقدم داشته و هكذا فقراء نسبت باغنياء و ارحام و آشنايان و منتسبان نسبت به يكديگر هر كدام توقع بيشتر و بالاتر از يك ديگر دارند و راضى نيستند .
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 59 ]
وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ راغِبُونَ ( 59 )
و اگر اينها راضى بودند به آنچه خداوند به آنها تفضل فرموده و آنچه رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به آنها عنايت كرده و ميگفتند كه ما را خداوند كافيست و ما را بس است هر آينه به زودى خداوند بما بيشتر و زيادتر تفضل ميفرمايد و رسول خدا عنايت مينمايد