أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ
الى قوله تعالى
وَ أَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا فَمَأْواهُمُ النَّارُ
الى قوله تعالى
ذُوقُوا عَذابَ النَّارِ الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ
سجده آيه 18 - 20 و معلوم است مكذب معاد كافر است .
ان قلت - چه مانع دارد كه در اينجا فاسق بمعنى مصطلح باشد مقابل عادل و آيه شريفه متعرض عدم قبول است نه عدم صحت و فسق مانع از قبول است بدليل قوله تعالى
إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ
و شرائط قبول غير از شرائط صحت است قلت - اولا معنا ندارد عملى واقع شود مطابق مأمور به صحيحا جامع جميع شرائط صحت و قبول نشود بلى مراتب قبول مختلف است و درجاتش بسيار است .
و ثانيا آيه شريفه
إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ
جمع محلّى بالف و لام مفيد عموم است جميع مراتب تقوى را شامل است و اولين مراتب تقوى ، تقواى از كفر و ضلالت كه مرادف با ايمان است و عدم قبول مطلبى ملازم با عدم صحت است بنا بر اين مىگوييم قل اى رسول محترم به اينها كه براى حاضر نشدن در خروج انفاق ميكنند كه بگويند ما هم خدمتى كرديم انفقوا و لو به صورت امر است لكن قضيه شرطيه است يعنى اگر انفاق كنيد طوعا از روى ميل او كرها بدون ميل از روى كراهت
لَنْ يُتَقَبَّلَ مِنْكُمْ
لن براى نفى تأبيد است يعنى هرگز از شما پذيرفته و قبول نميشود
إِنَّكُمْ كُنْتُمْ قَوْماً فاسِقِينَ
به چند تأكيد كلمه انّ جمله اسميه ، تأكيد ضمير كم در كنتم ، قوما شما متمرد و كافر و منافقيد و اين جمله بيان علت عدم قبول است و از شواهد قويه بر اينكه مراد از فسق كفر و نفاق است آيه بعد كه ميفرمايد :
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 54 ]
وَ ما مَنَعَهُمْ أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقاتُهُمْ إِلاَّ أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ وَ لا يَأْتُونَ الصَّلاةَ إِلاَّ وَ هُمْ كُسالى وَ لا يُنْفِقُونَ إِلاَّ وَ هُمْ كارِهُونَ ( 54 )