ثابت قدم بودند تا فتح و ظفر نصيب آنها شد ، و تكرار كلمه على براى اينست كه توهّم نشود كه قوت ايمان مؤمنين بپايه قوت ايمان رسول است بينهما بون بعيد چنانچه درجه ايمان على عليه السّلام فوق ايمان جنّ و انس است .
وَ أَنْزَلَ جُنُوداً لَمْ تَرَوْها
ملائكه نازل شدند كسانى كه فرار كردند آنها را نميديدند ولى ممكن است كفار مشاهده كرده باشند منشأ خوف آنها شده باشد و فرار كرده باشند
وَ عَذَّبَ الَّذِينَ كَفَرُوا
به عذاب دنيوى از قتل و ذهاب مال و ذلت و مسكنت و ساير بليات و به عذاب اخروى كه خلود در آتش است .
وَ ذلِكَ جَزاءُ الْكافِرِينَ
يعنى كفار مستحق هر گونه عذابى هستند دنيوى و اخروى بخلاف مؤمنين كه اگر بواسطه معاصى مبتلاى ببليات دنيوى شدند باعث نجات در آخرت مىشود .
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 27 ]
ثُمَّ يَتُوبُ اللَّهُ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ عَلى مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 27 )
پس از اين فتح و فيروزى خداوند قبول توبه فرمود از كسانى كه فرار كردند آنهايى كه اراده فرمود و مشيتش تعلق گرفته و خداوند آمرزنده گناهان و رحمت بخش است .
از اين آيه استفاده مىشود كه كسانى كه فرار كردند دو دسته بودند يك دسته مؤمنين ضعيف الايمان كه نادم شدند و برگشتند خداوند قبول توبه آنها را فرمود كه مفاد
ثُمَّ يَتُوبُ اللَّهُ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ عَلى مَنْ يَشاءُ
يعنى بعد از خاتمه جنگ ، دسته دوم منافقين كه در همه مواقع اهل فرار بودند در باب منافع با مؤمنين شركت ميكردند و در موقع جهاد فرار ميكردند اينها قابليت ندارند پس مانع از طرف اينها است و الّا خداوند
وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
.