اگر چه مغفرت را براى غير مشرك معلق بر مشية فرموده كه اگر بخواهد ميآمرزد و اگر بخواهد عذاب مىكند و انسان مؤمن بايد بين خوف و رجاء باشد ، لكن استفاده مىشود كه مؤمن قابليت مغفرت را دارد و البته خداوند در مورد قابل فضل خود را شامل ميفرمايد و مؤمن قطعا آمرزيده مىشود فقط خوف مؤمن بايد از اين باشد كه معاصى باعث شود كه بىايمان بميرد ، و بر طبق اين معنى ادله و اخبار بسيارى داريم در ابواب متفرقه كه اينجانب در تحت 12 عنوان در مجلد سوم كلم الطيب از صفحه 209 تا آخر كتاب متجاوز از 40 صفحه متعرض شدهام مثل اخبارى كه دارد كه موت كفاره گناهان مؤمن است جميعا و اخبارى كه در باب شفاعت كه باقى نميماند در صفحه قيامت مگر مشرك و كافر و منافق و شاك و در سعه رحمت الهى و غير اينها .
وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرى إِثْماً عَظِيماً
بزرگترين معاصى كبار و اولين آنها چنانچه در اخبار تصريح شده
الشرك باللَّه
و افترى دروغ بستن به غير است كه اشد انواع كذب است بالاخص نسبت به خداوند متعال .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 49 ]
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُزَكُّونَ أَنْفُسَهُمْ بَلِ اللَّهُ يُزَكِّي مَنْ يَشاءُ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلاً ( 49 )
تزكيه نفس يكى از اخلاق رذيله و صفات خبيثه و ملكات قبيحه است و از امير المؤمنين عليه السّلام در جامع السعاده نقل كرده فرمود
( تزكية المرء لنفسه قبيحه )
و در ميان مردم معروف است كه ميگويند تعريف خود كردن فلان خوردن است و اين صفت خبيثه از روى جهل بعيوبات و نواقص خود است و از شعب كبر و قريب المعنى با افتخار است .