الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً
نساء آيه 100 .
لَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَحْمَةٌ
دو چيز است كه منتهاى آمال انسان مؤمن است يكى نجات از عذاب الهى كه در اثر مغفرت از ذنوب و خطايا است و ديگر نيل بجنت و مثوبات الهى كه در اثر مشموليت رحمة است و البته اين دو چيز طرف نسبت و قابل مقايسه با اين دنياى دنى فانى زائل كه هر نوشى مقرون بهزار نيش و هر نعمتى محفوف بهزار بلاء است لذا ميفرمايد
خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ
از مال و منال و جاه و مقام كه هيچ ثبات و بقاء ندارد و هر روز بنام كسى است و تمام آن عاريتى است حتى حيات آن .
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 158 ]
وَ لَئِنْ مُتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ لَإِلَى اللَّهِ تُحْشَرُونَ ( 158 )
و هر آينه اگر موت و قتل بر شما وارد شد بسوى خدا است حشر و بازگشت شما اين آيه شريفه دلالت بر قوس صعودى مىكند كه كسى كه در راه دين بميرد يا كشته شود مقامش بحدّى بالا ميرود كه از حشر با مؤمنين و ملائكه و انبياء بالاتر مىشود كه حشر با خدا و در جوار رحمت او و پيشگاه عظمت او است چنانچه به كلمه
عِنْدَ رَبِّهِمْ
تعبير فرموده در آيه شريفه در چند آيه ديگر در همين سوره كه آيه 169 باشد
وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
و اين بيان باعث تسليت مؤمنين مىشود كه كسان آنها در جنگ كشته شده و موجب شوق بجهاد ميگردد و آرزوى شهادت و مورث حسرت مقام شهداء مىشود ، و حقيقت اين معنا را اصحاب ابى عبد اللَّه عليه السّلام در روز عاشورا در كربلا درك كردند و بر يكديگر سبقت ميگرفتند حتى دارد كه
لا يمسون الم الحديد