وَ إِذا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ
گوينده اين سخن واعظ و از جانب خدا يا پيغمبر يا امام و يا مسلمين ميباشند كه به او ميگويند تقوى پيشه كن و از خدا بترس و در روى زمين فساد مكن و در نابودى مردم و دسترنج آنان كوشش منماى
أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ
عزت ظاهرى كه بواسطه رياست بر مردم بدست آورده او را ميگيرد و بگناه و نافرمانى وا ميدارد .
فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَ لَبِئْسَ الْمِهادُ
جهنم براى جزاء او كافى است و آن دوزخ بد جايگاهى است و مهاد بمعنى فراش و بستر است .
و سختى و بدبختى دوزخ و كيفيت عذاب آن در آيات قرآن و كلمات اهل بيت مخصوصا امير مؤمنان بسيار است از آن جمله در دعاء كميل عرض مىكند :
« فكيف احتمالى لبلاء الاخرة و جليل وقوع المكاره فيها و هو بلاء تطول مدته و يدوم بقائه و لا يخفف عن اهله لانه لا يكون الا عن غضبك و انتقامك و سخطك و هذا ما لا تقوم له السموات و الارض الى آخر الدعاء
»
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 207 ]
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ ( 207 )
( و بعضى از مردم كسى است كه جان خود را براى طلب خوشنودى خدا ميفروشد و خداوند نسبت ببندگان مهربان است ) در غاية المرام بيست حديث كه نه حديثش از طرق عامه و يازده حديثش از طرق خاصه است روايت مىكند كه اين آيه در شأن امير المؤمنين عليه السّلام در ليلة المبيت يعنى شبى كه در جاى پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم خوابيد و پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بمدينه هجرت فرمود ، نازل شد و اين مطلب را عموم مفسرين عامه و خاصه در ذيل اين آيه ذكر نمودهاند .
وَ مِنَ النَّاسِ
من براى تبعيض است و طبق اخبار وارده در ذيل آيه مراد