« إنّ المحب لمن يحبّ مطيع » « 1 »
فبشره بذلك :
بارى - تعالى - با رسول خطاب مىفرمايذ : اى محمد ! على را به اين صفات و خصايص كه او را كرامت كرذيم ، بشارت ده .
درين حالت علي حاضر شذ .
فبشرته ؛
يعنى : من او را به اين تشريفات بشارت داذم .
فقال : يا رسول اللّه ! انا عبد اللّه و فى قبضته :
امير المؤمنين گفت : يا رسول اللّه ! من بنده و مطيع خذاوندم ، و در يد قدرة اوام « 2 » .
هامش
( 1 ) - اين جمله ، در ضمن شعرى منسوب به امام صادق عليه السلام روايت شده است . ( مناقب 4 / 275 طبع قم ، بحار الانوار 47 / 24 . )
( 2 ) - بندگى خالص و اخلاص در بندگى همين را ايجاب مىكند كه اگر از سوى مولى مقامى به بنده خود ابلاغ شود غرورى در او ايجاد نشود بلكه در همان لحظه متوجه عظمت مولى شود و به كوتاهىها و يا گناهان خود توجه كند .
وجود مقدّس امير المؤمنين على عليه السّلام بعد از آنكه مقامات عاليّه خود را در نزد خداوند از زبان رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله مىشنود كبر و غرورى او را نگرفته و در همان لحظه متوجّه الطاف الهى گشته و اين ارزندگى در نزد خدا را براى خود لطفى ديگر از سوى خداوند دانسته و مىگويد :
من با تمام وجودم بنده خدايم و در اختيار او اگر بجاى اينهمه مقاماتى كه برايم برشمرديد خداوند مرا عذاب مىكرد با عدالت خود رفتار كرده زيرا بنده هرچند -