بَقِىَ لا يَدْرى ما يَكْتَسِبُ فيهِ مِنَ الْمَهالِكِ فَهُوَ لا يُصْبِحُ الَّا خائِفاً وَلا يُصْلِحُهُ الَّا الْخَوْفُ » « 1 »
آيا پاسخى براى نكير و منكر در قبر دارد ؟ وحشت قبر را ، ظلمت قبر را ، عذاب قبر را ، برهوت را چه كند ؟ آنگاه كه عريان محشور شود و ظلمت و تاريكى معصيت وى را از حركت بازدارد ، آنگاه كه خلايق او را به گناهش بشناسند ، دوستان و اقوام از معصيت او باخبر شوند ، آندم كه شاگردان خود را در وضعى بهتر مشاهده كند و گاهى كه اعضاء و جوارح او به نطق آيند و سراسر كردارها را گزارش دهند ، زمانى كه نامهء اعمال را از پشت سرش به دست چپ او بسپارند و . . . چنين خوفى اگر در كنار اميد به رحمت بيكران الهى قرار نگيرد جانكاه است ، و روح را از كالبد جدا مىسازد .
« الهى قَلْبى مَحْجُوبٌ وَنَفْسى مَعْيُوبٌ وَعَقْلى مَغْلوُبٌ وَ هَوائى غالِبٌ ، وَطاعَتى قَليلٌ ، وَمَعْصِيَتى كَثيرٌ ، وَلِسانى مُقِرٌّ بِالذُّنُوبِ ، فَكَيْفَ حيلَتى يا سَتَّارَ الْعُيُوبِ وَيا عَلَّامَ الْغُيُوبِ وَيا كاشِفَ الْكُرُوبِ ، اغْفِرْ ذُنُوبى كُلَّها بِحُرْمَةِ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمِّدٍ ياغَفَّارُ ياغَفَّارُ ياغَفَّارُ ، بِرَحْمَتِكَ يا ارْحَمَ الرَّاحِمينَ » « 2 »
هامش
( 1 ) - مؤمن بين دو ترس قرار دارد ؛ گناهى كه انجام داده و نمىداند خدا در مورد آن چه مىكند ، عمرى كه باقى مانده و نمىداند چه گناهان هلاك كنندهاى مرتكب مىشود ، پس هر لحظه ترسانست و جز ترس چارهاى ندارد . ( بحارالانوار - جلد 70 - صفحه 365 ) .
( 2 ) - خدايا دلم در حجاب و نفْسم معيوب و عقلم مغلوب و هوسم غالب و عبادتم اندك و گناهم بسيار و زبانم مقرّ به گناه است ، پس چيست چارهء من اى كه عيبها را بسيار مىپوشى و بر غيوب آگاهى و غمها را مىزدائى ، گناهم را بحرمت پيغمبر و آل او ببخش ، اى بخشنده ، اى بخشنده ، اى بخشنده به حق رحمت خودت اى مهربانترين مهربانان ( مفاتيح الجنان - دعاى صباح حضرت امير عليه السلام ) .