امام صادق فرمود : خداوند پيامبر را به نيكوترين طرزى تربيت وتأديب نمود وچون در مراحل أدب به كمال رسيد ، فرمود : وَإِنَّكَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظِيمٍ . « 1 » همانا اى پيامبر تو داراى اخلاقى عظيم وبزرگى . سپس امر دين را به أو تفويض نمود ، تا سياست وزمامدارى بندگان را به عهدهء أو گذارد واين به شهادت آية زير است وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ . « 2 » وهمانا پيامبر بزرگ به وسيله فرشته ( روح القدس ) تثبيت وتقويت وتأييد مىشود ودر هيچ امرى از أمور مربوط به أمت از وى لغزش وخطايى سر نمىزند وروى اين تفويض در بدو امرش بر برخى از نمازهاى دو ركعتي يك ركعت يا دو ركعت ديگر اضافه نمود ، واز طرف خداوند امضا گرديد .
سپس همچنان كه فرمان خداوند ، واجب الاتباع بود ، فرمان پيامبر نيز وجوب طاعت يافت ، وبر همه ملّت لازم شد در برابر فرامينش نظير فرامين الهى تسليم باشند . « 3 » بايد توجه داشت كه ممكن است اين امر - تفويض دين الهى به پيامبر وامام - در بعضي از أذهان مستبعد وغيرقابل قبول باشد ، لكن پس از ملاحظه اينكه خرد وقوه عاقله ونيروى فكرى پيامبر وامامان در درجه اعلاى عقول بشرى است وآنها گرچه ما فوق انسان نيستند ولى بىترديد انسانهاى مافوقاند . پس چه منعى است از اينكه خداوند اختيار جعل وانشاء برخى از قوانين جزئي را بر طبق ملاحظه حال أمت وتناسب زمان واقتضاى مصالح جامعه به آنها دهد مگر قانونگذارى دنيا كه براي ميليونها نفر انسان قوانينى وضع مىكنند وبه مرحله اجرا درمىآورند ، چه رقم انسانهايى هستند ؟
بله ، فرق ميان اين دو گروه آنكه رجال وحى داراى روحي پاك وپيوسته مرتبط با حق ، وقلبي نوراني ، ومورد تابش أنوار الهى ومحط الهام اسرار غيبىاند ، تصورات وعلومشان از مغزى صاف ، بىآلايش ، دور از تسلط شهوات واسارت
هامش
( 1 ) . سورهء قلم ، آيهء 4 .
( 2 ) . سورهء حشر ، آيهء 7 .
( 3 ) . الكافي ، ج 1 ، ص 266 ، ح 4 .